Αγαπημένε ανιψιέ Στέλιο, με απέραντη θλίψη βρίσκομαι μπροστά στο σκήνωμά σου να σε δω και να σε αποχαιρετήσω για τελευταία φορά. Μεγάλο το βάρος σε μένα, στα 84 χρόνια μου, να αποχαιρετώ εσένα στα 37 σου χρόνια.
Εντελώς αφύσικο, όμως, έστω και τελευταία φορά σε βλέπω, γιατί στο πρόσωπό σου έβλεπα τη φυσιογνωμία του πατέρα μου.
Αγαπούσα και αγαπώ όλα μου τα ανίψια· σε εσένα, έβλεπα κάτι το διαφορετικό.
Στην ενημέρωση μου το βράδυ που σε έφεραν στο ΠΑΓΝΗ, μου είπαν ότι ήταν ένα ατύχημα, που είχες πάει ψηλά στο βουνό και τα λαγκάδια και δεν μπόρεσες να το ξεπεράσεις στην προσπάθειά μου και των γονιών σου, του αδελφού σου να βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε και να τακτοποιήσουμε όλα τα διαδικαστικά για την ταφή σου. Μου ήρθε ένα τηλεφώνημα και μου έδειξαν μια ανάρτηση που έκανε ένα παιδί από την ομάδα που είσαστε μαζί και λέει για το πόσο άδικα χάθηκες και ότι η οργάνωση –που είσαστε– θα συνεχίσει, προκειμένου να βρεθούν τα αίτια αυτής της απώλειας. Εσύ, βέβαια, δεν θα γυρίσεις πίσω, αλλά μήπως σωθεί κάποιος άλλος άνθρωπος.
Λέει, λοιπόν, χαρακτηριστικά ότι το ατύχημα έγινε μία και μισή το μεσημέρι της Κυριακής. Αμέσως άτομα της Πυροσβεστικής, μαζί με έναν διοικητή. Δεν υπάρχει γιατρός, ούτε ένας ορός για πολυτραυματία. Ο τραυματίας είναι καλά, αφού –υποβασταζόμενος– περπάτησε περίπου 40 μέτρα, οι διασώστες έκριναν ότι πρέπει να έρθει ελικόπτερο για να τον ανεβάσουν στο Ηράκλειο, την τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας και πρώτη σε πληθυσμό τουριστών. Όμως δεν υπάρχει!
Μετά από πολλές προσπάθειες, βρέθηκε ένα ελικόπτερο στη Λήμνο, το οποίο θα έφευγε από εκεί για να πάει Ελευσίνα για ανεφοδιασμό και να έρθει στο Ηράκλειο, για να πάει στο φαράγγι. Στη διαδρομή το ελικόπτερο έμεινε· χάλασε. Τα παιδιά της ομάδας προσπαθούσαν να πείσουν τους διασώστες να τον μεταφέρουν με τα χέρια. Δεν το δέχτηκαν ούτε αυτό. Όταν τη Δευτέρα βρέθηκε το ελικόπτερο και τον ανέσυρε, ήταν πλέον νεκρός.
Ένας τραυματίας να βρίσκεται 24 ώρες σε αυτήν την κατάσταση και να μην μπορούν να τον βοηθήσουν! Γιατί; Μιλάμε για τα Τέμπη, που έγιναν σε δευτερόλεπτα ή λεπτά.
Δυστυχώς, αυτήν την Πολιτεία έχουμε. Σε αυτές τις αρχές αναθέτουμε τη ζωή μας… Καλά να πάθουμε. Οι άνθρωποι που βάζουν σε θέσεις ευθύνης είναι ανίκανοι, αλλά έχουν όμως κομματική ταυτότητα.
Οι μορφωμένοι και ικανοί φεύγουν στο εξωτερικό και εμείς θα χάσουμε τα παιδιά μας.
Στέλιο, με όλο το άδικο που χάθηκες, δεν μπορούμε να σε φέρουμε πίσω στους γονείς σου και στον αδελφό σου. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να απαλύνω τον πόνο τους. Στο καλό να πας.
Συνηθίζω σε αυτές τις περιπτώσεις να μην λέω καλή αντάμωση, γιατί δεν μου βγαίνει βιολογικά. Εγώ, όμως, και όσοι σε γνώρισαν και σε αγάπησαν και εδώ θα βρισκόμαστε στη ζωή, θα σε θυμόμαστε σαν έναν άνθρωπο που προσέφερε αγάπη, όχι μόνο σε εμάς, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία, στην οποία θα λείψεις.
Καλό σου ταξίδι.
Και μια δήλωση
Πιστεύω ότι δεν θα βρεθεί κανείς κυβερνητικός ή μη να χαρακτηρίσει τον θάνατο του ανιψιού μου ως ατύχημα. Πρόκειται για έγκλημα και μάλιστα ειδεχθές, χειρότερο των Τεμπών. Στα Τέμπη ήταν βέβαια πολυάριθμα τα θύματα και οι τραυματίες, αλλά έγινε, γιατί η Κυβέρνηση τοποθέτησε σε υπεύθυνες θέσεις ανίκανους και άσχετους ανθρώπους, αρκεί να έχουν κομματική ταυτότητα. Έτσι, δόθηκε η λάθος εντολή στα τρένα…
Στην ίδια γραμμή λοιπόν, από τη στιγμή που συγκρούονται, δεν μπορούσαν να βοηθήσουν πολλά πράγματα και το μόνο που προσπάθησαν και προσπαθούν είναι να μπαζώσουν τις ευθύνες τους. Σχετικά με τον ανιψιό μου, όμως, έγινε το ατύχημα την Κυριακή 7/12 και ώρα 1.30 μ.μ. και έχασε τη ζωή του τη Δευτέρα 8/12 και ώρα 10.30 π.μ., 21 ώρες στη… Ζωή, τι του προσέφεραν οι υπηρεσίες διάσωσης; Έστειλαν κάποιους πυροσβέστες να βοηθήσουν, χωρίς γιατρό, χωρίς νοσηλευτή, χωρίς καν έναν επίδεσμο, έναν ορό, χωρίς μέσο να μεταφερθεί σε νοσοκομείο… Καμία βοήθεια! Απλώς τον περίμεναν να πεθάνει.
Και οι πυροσβέστες, μαθημένοι να σβήνουν φωτιές, εδώ άναβαν φωτιά να τον ζεστάνουν.
Σε πρώτη ερώτηση, που μου έκανε μία δημοσιογράφος, απάντησα ότι αυτά δεν γίνονται ούτε στην Ουγκάντα. Έκανα όμως λάθος, γιατί πιστεύω ότι η Ουγκάντα έχει πάει πολύ πιο μπροστά.
Είμαι 84 χρονών. Πλήρωνα και πληρώνω την εφορία μου εδώ και 60 χρόνια, χωρίς να διαμαρτυρηθώ, γιατί πίστευα ότι το κράτος έπρεπε να μου παρέχει υγεία, παιδεία και ό,τι άλλες παροχές χρειάζονται στη ζωή μου και των παιδιών μου και γενικά της κοινωνίας. Μετά λύπης μου, βλέπω ότι έκανα λάθος.
Όπως παρακολουθώ τα μέσα επικοινωνίας, προπαντός τα τελευταία χρόνια, τα χρήματα αυτά ένα μέρος τους μοιράζονται οι ημέτεροι μεταξύ τους, ένα άλλο μέρος αγοράζουμε όπλα να στέλνουμε στην Ουκρανία και στο Ισραήλ, για να σκοτώνουν κόσμο και να διαλύουν κατοικίες και εγκαταστάσεις. Πιστεύω για τον ανιψιό μου, δεν θα τολμήσει κανείς να αναφέρει τη λέξη ατύχημα. Είναι ειδεχθές έγκλημα. Και η ανεξάρτητη δικαιοσύνη που έχουμε θα αποδώσει πραγματικά δικαιοσύνη. Εμείς το παιδί το χάσαμε, δεν γυρίζει πίσω, αλλά για τη μνήμη του και τη δικαίωσή του. Και πού ξέρεις; Μπορεί να συμβάλει να σωθεί κάποιος άλλος άνθρωπος.
*Σημείωση: Μετά τη σύνταξη του άρθρου ενημερώθηκα πως και το δεύτερο αεροπλάνο που πήγε - την επόμενη μέρα - δεν ανέσυρε τον θανόντα, γιατί - λέει - ήταν μεγάλο και δεν μπορούσε να κατέβει χαμηλά, και έτσι ανασύρθηκε τελικά με τα χέρια.
Ω! Τι ειρωνεία: Αυτό αν έκαναν την Κυριακή που τους έλεγαν για τα άλλα παιδιά να βοηθήσουν, ο Στέλιος σήμερα θα ήταν μαζί μας και εμείς θα τους ευχαριστούσαμε και θα τους δίναμε συγχαρητήρια…
Αυτή, όμως, είναι η θλιβερή πραγματικότητα.
*Ο Νίκος Βαρδάκης είναι θείος του θανόντος Στυλιανού Παπαδογιαννάκη, ετών 37.
