“Θυμάμαι τους δικούς μας που ήρθαν το '22 από Σμύρνη αλλά και μετά, με την ανταλλαγή πληθυσμών.
Άκουγα ιστορίες από τη γιαγιά της Καδιανής, (ζωντανά ερημωμένα κομμάτια μνήμης) σαν ήρθαν διωγμένοι και εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται «Τσαντίρια».
Είχαν στήσει τσαντίρια οι άνθρωποι και έμεινε το όνομα στην περιοχή.
Μου έλεγε η γιαγιά της:
«Γεννούσε η μάνα της, κοιλοπονούσε τρεις μέρες και δεν έβγαινε το παιδί. Κατέβαινε στραβά καθώς λέγανε οι γηραιότερες.
Φρικτούς πόνους, ουρλιαχτά κλάματα...
Έτρεξε ο άντρας της, ο Μικρασιάτης, να βρει γιατρό, μα τίποτα...
Κανείς!
Γύρισε όλα τα χωριά προσπαθώντας να σώσει τη γυναίκα του.
Είχαν τρία παιδιά, μωρό σχεδόν το τελευταίο, ίσα που στρατάριζε.
Και τ’ άλλα, τεσσάρων και εφτά.
Απελπισμένος, μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο κάθισε δίπλα στην γυναίκα του.
Του ζήτησε ένα κομμάτι συκώτι, ήταν Χριστούγεννα.
Βγήκε στο χωριό και ζητούσε να πληρώσει όσο-όσο να του δώσουν λιγάκι συκώτι για τη γυναίκα του.
Είχαν κάποιες χρυσές λίρες που είχαν προλάβει απ’ την καταστροφή.
Κανείς δεν έδωσε. Έκλειναν οι πόρτες απ’ όπου περνούσε..
Αργά το βράδυ κάποιος τον λυπήθηκε και του έδωσε ένα μικρό κομμάτι, ίσα τρία δάχτυλα...
Το έβαλε στην χούφτα του χεριού του και έτρεξε.
Η γυναίκα του είχε πεθάνει...
Την έθαψαν στα χωράφια, έξω, μαζί με το μωρό στην κοιλιά της.
Ήταν που απαγορευόταν να θάβονται στα νεκροταφεία μην τυχόν και… μολύνουν τους πεθαμένους τους…
Το κομμάτι το συκώτι το έκλεισε στο χέρι της σαν στερνό αντίο... την παραγγελιά της…».
Ακόμα και σήμερα στα χωράφια εκεί, όταν οργώνουν τη γη ξεθάβουν κόκκαλα προσφύγων...
Σήμερα που κάποιοι βρίζουν τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες, καλό είναι να διαβάσουν την ιστορία αυτού του τόπου μπας και ξεστραβωθούν και να δουν ότι πρόσφυγες ήταν και οι παππούδες τους.
Πέρα απ αυτό, η ιστορία αυτού του τόπου είναι γραμμένη με αίμα και αγώνες και την τιμάμε μόνο βοηθώντας ανθρώπους που έρχονται ξεριζωμένοι από τη γη και τα πατρογονικά τους. Αυτό το μίσος και ο ρατσισμός δεν μπορεί να διαιωνίζεται εσαεί. Μάλλον είχε δίκιο ο Χατζιδάκις για το τέρας… «Συνηθίσαμε την όψη και του μοιάσαμε»..
Υ. Γ. Για όλα τα κακά του κόσμου φταίνε οι ξένοι -οι πρόσφυγες - οι λαθραίοι, οι άνθρωποι χωρίς πατρίδα, οι διαφορετικοί στο χρώμα, την αντίληψη και το Θεό.
Έφυγαν απ τις πατρίδες κι από τα μεγαλεία τους με σκοπό να γίνουν εγκληματίες, κλέφτες κι οι γυναίκες τους πόρνες.
Φταίνε, διότι αυτοί έσπρωξαν μια χώρα στην ανέχεια και στον ευτελισμό, την πείνα, στον κοινωνικό μαρασμό, τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας, στην ανεργία, ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους της «καθαρής» φυλής.
Έσπρωξαν μια χώρα να υποθηκεύσει το μέλλον και την εθνική κυριαρχία της στους ξένους με το μνημόνιο, (ευτυχώς που έχουμε τους Γερμανούς Φίλους μας και μας βοηθάνε) και πολλά άλλα...
Άντε να τους ρίξουμε στα στρατόπεδα και μετά στους φούρνους του Χίτλερ που σαπίζουν από την απραξία και βλέπουμε...
Έτσι μπορεί να σωθούμε...
Κι αν δε σωθούμε -θα πιάσουμε τους ομοφυλόφιλους, τις όποιες διαφορετικότητες, μετά τους κομμουνιστές, τους γύφτους, μετά τις πόρνες (κάτι ξεκίνησε από κει άλλα σταμάτησε ο Λοβέρδος αν ξεχάσατε) και βλέπουμε …
Ούτε ένα λιθοβολισμός για το καλό ρε γαμώτο δεν έγινε …
Τις βγάλαμε και τις εξευτελίσαμε στο γυαλί σαν τιμωρία (τα κανάλια με διαταγή Λοβέρδου) και οι φυλλάδες, όχι όμως τους πελάτες τους. Έδωσαν ακόμα και τις διευθύνσεις τους…
Αυτοκτόνησε η Κατερίνα, του κυρ Αντώνη και της κυρά Δημητρούλας 34 χρονών μοναχοκόρη, 28 Νοεμβρίου του 2014 σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με χάπια.
Στεναχωρηθήκαμε που δεν συνέβη και με τις άλλες… κάτι είναι κι αυτό.
Έτσι θα σώσουμε την κατακάθαρη φυλή μας !!
Kατά τ’ άλλα δε φταίει η Συνθήκη του Δουβλίνου με όλους τους αριθμούς της που υπέγραψε η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον μέχρι πρότινος πρωθυπουργό, η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρο εγκλεισμού όλων των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών που απλώς χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πέρασμα προς την Ευρώπη.
Δε φταίνε εκείνοι που βομβαρδίζουν τις πατρίδες τους, οι έμποροι όπλων των εθνών.
Όχι, Φταίνε οι πρόσφυγες, οι ξένοι στο χρώμα, την θρησκεία και την πατρίδα...
Άιντε να τους βάλουμε στους φούρνους, να τους πνίξουμε στη θάλασσα, να καθαρίσουμε και με τη συνείδηση μας (όση έχει απομείνει ) μια και καλή...
Άχρηστο εργαλείο…
Μια φυλή ανθρώπων – ξεχασμένη από το Δικό τους Θεό – τιμωρημένοι και από το Δικό μας-και την διαστρεβλωμένη σκόπιμα αντίληψή μας...
