Η Αιμιλία Δάφνη έβαλε τους στίχους και ο μεγάλος Γιάννης Σπανός τη μουσική. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο σπουδαίος τραγουδιστής και καλός φίλος, ο Μιχάλης Βιολάρης, ο οποίος, με την τόσο ιδιαίτερη-αισθαντική φωνή του, αλλά και τη γενικότερη σεμνή του παρουσία μας έχει καταγοητεύσει διαχρονικά! Αυτοί οι τρεις δημιουργοί μάς δώρισαν αυτό το αριστούργημα που είναι μια πανέμορφη ψηφίδα στο μεγαλειώδες μουσικό κίνημα που ονομάστηκε «Νέο Κύμα».
Όλα τα παραπάνω ανακλήθηκαν στη μνήμη από την φωτογραφία που ανασκαλεύοντας βρήκα στο προσωπικό μου άλμπουμ.
Έτος 1967 και, στο τέλος της σχολικής χρονιάς, πήγαμε εκδρομή με το Γυμνάσιο Βιάννου στο εντυπωσιακό Οροπέδιο Λασιθίου…
Προσωπικά, δεν είχα βγει, μέχρι τότε, έξω από τα όρια της Βιάννου με εξαίρεση το επίνειό της, τον Κερατόκαμπο, αλλά και τις υπόλοιπες αγροτικές περιοχές, που βεβαίως, δεν είχαν σχέση με εκδρομικές εξορμήσεις, αλλά με αγροτικές ενασχολήσεις.
Το Οροπέδιο Λασιθίου της εποχής εκείνης ήταν ένα αριστούργημα! Χιλιάδες ανεμόμυλοι με τα κατάλευκα εντυπωσιακά πανιά τους γυρνούσαν ακούραστα αντλώντας δωρεάν από τα πηγάδια το πολύτιμο νεράκι, που μ’ αυτό ξεδιψούσαν τα ατέλειωτα-περίφημα λασιθιώτικα περιβόλια με τις πατάτες, τις ντομάτες, τα αγγούρια, τα κολοκύθια, τις μπάμιες και τις μελιτζάνες, τα λάπαθα, τα κουνουπίδια και τα λάχανα! Γη της Επαγγελίας ήταν το Οροπέδιο με τις χιλιάδες μηλιές και αχλαδιές υπέρφορτες νοστιμότατων καρπών!!!
Αν η μνήμη δεν με απατά νομίζω πως τότε υπήρχαν κάπου 15 χιλιάδες ανεμόμυλοι!!!
Σ’ αυτό, λοιπόν, τον ευλογημένο τόπο που αργότερα τον αιχμαλώτισε η… αστυφιλία και ο βιομηχανικός «πολιτισμός» βρεθήκαμε μαθητούδια…
Ο φωτογραφικός φακός μας πέτυχε στο Τζερμιάδων, την πρωτεύουσα του Οροπεδίου.
Η τριάδα της φωτογραφίας, με σημερινούς λεκτικούς όρους, εκτός από συμμαθητές, ήμασταν «οι κολλητοί»! Μερακλήδες παιδιόθεν, δεν θα μπορούσε να εκδράμομε άνευ μουσικής. Οπότε, το πικάπ ήταν η συνοδευτική μας μπάντα. Εξ’ αριστερών, η αφεντιά μου που, με το ένα χέρι κρατώ το ξαρέσκι μου και με το άλλο το πικάπ! Στη μέση ο μέχρι και σήμερα καλός φίλος Χαρίδημος Στεφανάκης από τον Πεύκο, κρατεί το μεγάφωνο του πικάπ και δίπλα, ο ξάδερφός μου Μιχάλης Μπριντάκης κρατά τη δισκοθήκη! Πίσω βρέθηκε και ο εκ Μάρθας καταγόμενος φίλος Γιάννης Τρουλάκης που απολαμβάνει το παγωτό του!!!
Πάντως, ο Χαρίδημος φορεί και… ρολόι…!!!
Υ.Γ. Επανερχόμενος στο προταχθέν τραγούδι κάπως έτσι είμαστε κι εμείς: Ένας εδώ κι άλλος εκεί....
