Σε ανάλυση της αγοράς του ελαιολάδου προχώρησε ο εκδότης του περιοδικού « Ελιά και Ελαιόλαδο», Βασίλης Ζαμπούνης, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον του ελληνικού προϊόντος, μιλώντας στο Ράδιο Κρήτη και την εκπομπή του Μανόλη Αργυράκη.
Ο κ. Ζαμπούνης υπογράμμισε τα δομικά προβλήματα της εγχώριας παραγωγής, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην έλλειψη συνεργασίας, ενώ παράλληλα σκιαγράφησε το νέο, εξαιρετικά ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον που διαμορφώνεται μετά την ανάκαμψη της παραγωγής.
Σύμφωνα με τον κ. Ζαμπούνη, η ελληνική ελαιοκομία χαρακτηρίζεται πλέον από «δύο ταχύτητες», με την έλλειψη ισχυρών θεσμών και οργανώσεων να αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι για την ανάπτυξη του κλάδου. Ο εκδότης επεσήμανε με έμφαση ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει συνεργασία, γεγονός που αφήνει τη χώρα μας απ' έξω από τα μεγάλα σχήματα εμπορίας σε παγκόσμιο επίπεδο, στερώντας από το ελληνικό ελαιόλαδο τη διαπραγματευτική δύναμη που του αναλογεί.
Αναφερόμενος στις τιμές του ελαιολάδου, ο κ. Ζαμπούνης εξήγησε ότι πλέον βρισκόμαστε μπροστά σε μια υπερπροσφορά ελαιολάδου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η κύρια αιτία γι’ αυτό είναι η δυναμική επάνοδος της Ισπανίας στην κανονικότητα. Όπως υπενθύμισε, η δραματική μείωση της ισπανικής παραγωγής το 2024 ήταν η αποκλειστική αιτία που είχαν εκτοξευθεί οι τιμές το προηγούμενο διάστημα, ένα σκηνικό όμως που τώρα ανατρέπεται.
Ο χάρτης της παγκόσμιας παραγωγής
Ο κ. Ζαμπούνης παρέθεσε τα επίσημα στοιχεία για τις προβλεπόμενες παραγωγές των μεγάλων «παικτών» της αγοράς, αναδεικνύοντας τη θέση της Ελλάδας:
Ισπανία: 1,5 εκατομμύριο τόνοι (σηματοδοτεί την πλήρη ανάκαμψη)
Τουρκία: 580.000 τόνοι (εντυπωσιακή άνοδος)
Ελλάδα: 300.000 τόνοι
Ιταλία: 300.000 τόνοι
Τυνησία: 280.000 τόνοι
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην Τυνησία, η οποία αποτελεί έναν εξαιρετικά υπολογίσιμο ανταγωνιστή, καθώς η παραγωγή της εστιάζει πλέον μαζικά στο παρθένο και το βιολογικό ελαιόλαδο, κερδίζοντας συνεχώς έδαφος στις απαιτητικές διεθνείς αγορές.
Την ίδια ώρα, οι ξένοι ανταγωνιστές στηρίζονται γενναιόδωρα από τα κράτη τους. Ο κ. Ζαμπούνης έφερε ως παράδειγμα την Ιταλία, η οποία διέθεσε το ποσό των 1,1 δισεκατομμυρίων ευρώ εκτός προϋπολογισμού για τη στήριξη της γεωργίας της, εκ των οποίων τα 300 εκατομμύρια ευρώ κατευθύνθηκαν αποκλειστικά για την ενίσχυση της ελιάς.
Η ανάλυση του κ. Ζαμπούνη καθιστά σαφές ότι αν η Ελλάδα δεν επενδύσει άμεσα σε συνεργατικά σχήματα, οργάνωση και κρατική στήριξη, κινδυνεύει να συμπιεστεί ανάμεσα στους παγκόσμιους κολοσσούς και τις χώρες που αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς.
