Πεθυμιά

Ξημέρωσε, ο ουρανός το φως του το ξοδιάζει

κι ο ζευγολάτης στ' άροτρο τη γη βαθιά χαράζει

βιάζεται ο σπόρος να φανεί ν´ ανθίσει το βλαστάρι

να βγάλει άνθη και κλωνιά στου κόσμου το πορτάρι

να 'ρθει η σταγόνα να το βρει κι η δροσουλιά τση δύσης

ν' αναντρανίσει η γι ομορφιά και η χαρά τση χτίσης

Πέφτει ο ίδρος του ζευγά στο μυρωμένο χώμα

κι ανθεί η γή στ´ αέρινο του ουρανού το χρώμα.

Γη μου, πλανεύτρα που κεντάς τση καθ´ αυγής το γιόμα

δώσε στο νου τη Λευτεριά κι ατσάλωσε το σώμα

Κοντεύει να 'ρθει Άνοιξη κι η γι' ομορφιά ν' ανθίσει

τ' άδικο τούτου του ντουνιά στη νύχτα να ´ξορίσει.

Με τον ιδρώτα του φτωχού, το Δίκιο του εργάτη

γίνεται ο σπόρος όνειρο κι η πεθυμιά μας Άτι.

Ηρακλής Αντωνογιαννάκης

*Το ποίημα γράφτηκε με αφορμή την επίσκεψη του ποιητή στο φράγμα της Πλακιώτισσας (Φωτογραφία)