Μια μόνο μικρή βόλτα στα χωριά του Δήμου Μινώα Πεδιάδας είναι αρκετή για να διαπιστώσει ο κάθε επισκέπτης, ότι ο αέρας και το νερό αποτελούσαν την κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της ζωής του κάθε οικισμού.
Πλέον σε πολλά σημεία της Πεδιάδας εντοπίζονται ερειπωμένοι ανεμόμυλοι και νερόμυλοι, απομεινάρια μια άλλης εποχής, θυμίζοντας σε όλους την παράδοση του κάθε τόπου.
Οι νερόμυλοι και ανεμόμυλοι αποτελούν σημαντικά μνημεία της προβιομηχανικής περιόδου με πολλαπλή σημασία, ιστορική, αρχιτεκτονική, οικονομική, κοινωνική και λαογραφική. Πάντως η κύρια χρήση τους ήταν η παρασκευή του αλευριού, του βασικού συστατικού για το ψωμί.
Η διαδικασία περισυλλογής των δημητριακών καρπών ήταν πάντα μια επίπονη διαδικασία. Οι ανάγκες και οι απαιτήσεις μεγάλωναν καθώς αυξανόταν ο πληθυσμός αλλά και το επίπεδο της ζωής. Τα ανθρώπινα χέρια και τα ζώα δεν μπορούσαν να παράγουν περισσότερο.
Έτσι ο άνθρωπος επινόησε κατάλληλες μηχανές-απλές στην αρχή, συνθετότερες στη συνέχεια-οι οποίες με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σημαντικά. Οι μηχανές αυτές στεγάστηκαν σε ειδικά κτίρια, κτίρια με ιδιαίτερο σχεδιασμό, κατασκευή και λειτουργία.
Τα κτίσματα και οι νέες μηχανές τους, παίρνοντας την αναγκαία για τη λειτουργία τους κινητήρια δύναμη από τα ρέοντα ύδατα και τους πνέοντες ανέμους, τέθηκαν στη δούλεψη του ανθρώπου, εξασφαλίζοντας του το πολύτιμο αλεύρι έως και τα μέσα περίπου του 20ου αι., οπού πλέον αντικαταστάθηκαν από άλλες μηχανές και άλλες κινητήριες δυνάμεις.
Ο ανεμόμυλος του Γαζέπη, οι νερόμυλοι στον Καραβάδω, ο μέσα μύλος και άλλα μνημεία που σήμερα στέκουν ερειπωμένα είναι διάσπαρτα στην ύπαιθρο της πεδιάδας και είναι στη διάθεση κάθε επισκέπτη ώστε να τα ανακαλύψει.
