Ένα χρόνο τώρα, μέρα και νύχτα, ψάχνω το παιδί μου. Συνυπάρχομε μέσα μου και έξω από το σώμα μου τα 2/3 όλης της ζωής μου. Καθημερινά τον ξαναζώ μωρό, στην αγκαλιά μου κουρνιασμένο, να το νανουρίζω ευτυχισμένο, ή να χαμογελά στους επισκέπτες μας κι ο πατέρας του να το τρέχει στην κούνια του να μην ματιαστεί. Να κάνει τις πρώτες του προτάσεις, τον πρώτο υποταγμένο λόγο του. Να γράφει, μόλις πέντε χρονών, να μαγεύεται από τα διαβάσματα των βιβλίων, τα δικά μας και τα δικά του αργότερα και να μας ζητά αχόρταγο «κι άλλο κι άλλο». Να ζει τη λατρεία όλων ως πρωτότοκος και των δύο οικογενειών μας.
Το ξαναζώ με τις ώρες να χάνεται ψάχνοντας βιβλία στο τεράστιο βιβλιοπωλείο του φίλου μας Μανόλη Μουδατσάκη στο Ηράκλειο και να κατεβάζει με τη σκάλα τα «δύσκολα» βιβλία που επίτηδες είχαμε τοποθετήσει ψηλά. Κι ύστερα να ασκείται στα Αρχαία, καθώς μιλούσαμε πλύνοντας τα πιάτα ή σιδερώνοντας, να βλέπει στα εκφραστικά μέσα και στους διαφορετικούς συντακτικούς τρόπους τις λεπτές αποχρώσεις των νοημάτων ή να μελετά τους κλασσικούς του, παίζοντας πιάνο, οδηγημένος από την αξέχαστη πιανίστα και ζωγράφο Κική Βαθυπέτρου - Ψαλτάκη, που φρόντιζε να του επιστρέφει τα δίδακτρά του σε πίνακές της και άλλα δώρα.
Συχνά βιώνω τη δύσκολη εφηβεία του και τις επιρροές των Ρομαντικών που αγαπούσε και μελετούσε και τις ανησυχίες που μου δημιουργούσε η υπερβολή του και, βέβαια, η συνύπαρξη του γερού μυαλού με τη μεγάλη ευαισθησία. Συχνά χαίρομαι τις άπειρες ώρες των μαθημάτων στην κατεύθυνση, που κάναμε μαζί. Τις χαρές μας στους ποικίλους δρόμους της ερμηνείας του αδίδακτου. Και ξαναθυμάμαι την ταπεινότητα, σχεδόν απάθεια, με την οποία δέχτηκε το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων για την καλύτερη μετάφραση του αδίδακτου αρχαίου κειμένου.
Ο Γιώργος αγωνίστηκε να βρει ο ίδιος το δρόμο της ζωής του. Συνειδητά, υπεύθυνα, δύσκολα. Γι’ αυτές τις δύσκολες περιόδους της ζωής του μου είπε χίλιες φορές:
«Είμαστε, ο Θανάσης μας και εγώ, πολύ τυχεροί, γιατί ζήσαμε μες στην αγάπη. Είχαμε τους καλύτερους γονείς. Γιατί τους αμφισβητούσαμε; Να ξέρεις, μάνα, πως με γέννησες δύο φορές: όταν με έφερες στον κόσμο και όταν μ’ έκανες να αγαπήσω το βιβλίο. Αυτό με στήριξε στα δύσκολά μου… Ζήσαμε ευτυχισμένοι με πολλή αγάπη. Να είσαι σίγουρη πως θα ξαναβρεθούμε μετά θάνατον. Να πιστεύεις, μάνα, στην άλλη ζωή, καμιάν αμφιβολία να μην έχεις...»
Επέμενε σ’ αυτό πολλές φορές το τελευταίο Πάσχα, λίγο πριν φύγει για πάντα...
Ο Γιώργος δεν «απέστρεψε το πρόσωπό του» από τα προβλήματα και τις ανάγκες των ανθρώπων, κυρίως των δυσκολεμένων από κάθε άποψη. Δεν γύρισε στο έτοιμο αναγνωρισμένο φροντιστήριο του πατέρα του να συνεχίσει, ούτε συνέχισε τις σπουδές του με το μεταπτυχιακό που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, στη Φιλοσοφία, κατόπιν σοβαρών εξετάσεων. Διορίστηκε στη Μέση Εκπαίδευση και ζήτησε σχολείο της άγονης γραμμής, εκεί που θεώρησε πως τον είχαν μεγαλύτερη ανάγκη, καθώς οι εκπαιδευτικοί πηγαίνουν για να φύγουν.
Εκεί, στη Νίσυρο, αποφάσισε να πραγματώσει την αποστολή του. Ταπεινά και αθόρυβα μαχόμενος καθημερινά με τον εαυτό του και τις συνθήκες του τόπου και της εποχής. Μαχόμενος, γιατί ο Γιώργος δεν είχε όρια. Αγαπούσε, δινόταν, σκεφτόταν, διάβαζε υπερβολικά. Τίποτε δεν κρατούσε για τον ίδιο, κουραζόταν, ανεχόταν, αγωνιζόταν.
Ο μοναχικός Γιώργος του βιβλίου συνέχισε να διαβάζει, αλλά πλησίασε και πλησιάστηκε από τους ανθρώπους, τους έδωσε με χίλιους τρόπους την αγάπη του που του την ανταπόδωσαν κι εκείνοι. Εκεί γνώρισε και αγάπησε τη Βασιλική και τα παιδιά της σαν να ήταν δικά του βιολογικά. Ίσως, για να αφήσει πίσω του και το ωραίο πρότυπο του συντρόφου και του πατέρα.
Στις επάλξεις τέτοιων ωραίων αγώνων αγωνίστηκε ο Γιώργος, συνειδητά και τίμια. Για την ωραία του οικογένεια, για τα παιδιά του σχολείου, για την Εκκλησία, για την κοινωνία και τους ανθρώπους του τόπου και του κόσμου.
Η προσωπικότητα του Γιώργου, η ζωή του και η «δουλεμένη» σχέση μας γλυκαίνουν τον πόνο του θανάτου του, πράγματι. Με γαληνεύει επειδή έζησε με την ποιότητα και το νόημα που ο ίδιος ήθελε. Μια ζωή μέσα στην αγάπη, που έδινε και έπαιρνε. Ζωή αξιοβίωτη. Και το έβλεπες στο ολόγλυκο πρόσωπό του πως ο θάνατος τον βρήκε έτοιμο, αυτοπραγματωμένο, ήρεμο για ό,τι έζησε και για την ατελεύτητη ζωή που τον περιμένει κοντά στον πατέρα του και στον τέλειο κόσμο του Θεού.
Ένας δύσκολος χρόνος, λοιπόν, πέρασε και αντέξαμε οι δικοί του άνθρωποι την απουσία του, γιατί ήταν κάθε λεπτό στον ξύπνο και τον ύπνο μας. Η αγάπη δεν πεθαίνει, ούτε η ευγένεια, η εντιμότητα και η σκληρή πολεμική κατά των ανθρώπινων αδυναμιών μας. Η ευωδία του Ανθρωπισμού είναι άφθαρτη, αδιάκοπτη, θαυματουργικά ευεργετική.
Τον αναζητήσαμε με πόνο, που ο ίδιος με την ωραία του προσωπικότητα γαλήνευε, με λόγια, κείμενα γραπτά δημοσιευμένα ή αδημοσίευτα. Τον αναζητούμε η οικογένειά του, οι μαθητές του, οι συνάδελφοι και οι φίλοι του, που εμπνέονται από το υψηλό παράδειγμα του ανθρώπου, του δασκάλου, του γιου, του συζύγου, του αδελφού, του φίλου, του συναδέλφου.
Έγραψαν ποιήματα και πεζά, ζωγράφισαν, εμπνευσμένοι πέταξαν ψηλά και ανέλαβαν στο 1ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης το εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας Πρόγραμμα Πιστοποίησης Γλωσσομάθειας «Γιώργος Μεταξάκης». Τέτοια ήταν η δύναμη του Γιώργου, η αποκτημένη με προσπάθεια τόλμης και θυσίας και τέτοια συνεχίζει και μετά θάνατον να είναι.
Αυτή τη δύναμη και η κερδισμένη με αγώνα και θυσίες, ουσιαστική ποιοτική μας σχέση με δυνάμωσε να δημιουργήσω το αφιερωματικό «τετράδιο - βιβλίο αγάπης και μνήμης» γι’ αυτόν.
Ήθελα στο ετήσιο μνημόσυνό του να σας εκφράσω την ευγνώμονα αγάπη και τις ευχαριστίες μας για τη με κάθε τρόπο συμπαράστασή σας.
Μαζί με την οικογένειά μας, που φώτιζε με ποικίλους τρόπους ο Γιώργος μας, να ευχαριστήσουμε τους συγγενείς, τους φίλους, τους συναδέλφους, τους δασκάλους του, τους μαθητές του και τους γονείς τους, τις Αρχές, την Εκκλησία, την Κοινωνία της Νισύρου και τη δική μας.
Ιδιαιτέρως τον Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου κ.κ. Ναθαναήλ και τον Μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ.κ. Ανδρέα για τη μεγάλη του στήριξη, καθώς και τον Δήμαρχο Μινώα Πεδιάδος κ. Κεγκέρογλου και βέβαια όλο τον κόσμο που αυτοί εκπροσωπούν.
Επίσης και τα ΜΜΕ, κυρίως την εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ και τα ΒΙΑΝΝΙΤΙΚΑ.
Να είστε όλοι καλά και να μη δοκιμάσετε στη ζωή σας τέτοιο βαθύ καημό.
Για την Οικογένεια του Γιώργου
Η μητέρα του
Άννα Μανουκάκη - Μεταξάκη
