Το αδιαχώρητο σημειώθηκε στον Άγιο Μύρωνα, στο Καστρί Βιάννου, στη νεκρώσιμη ακολουθία ενός ωραίου συνανθρώπου μας, του Μανώλη Ψαρολογάκη.
Ωστόσο, πολύς ήταν ο κόσμος και στο κοιμητήριο του Χόνδρου, όπου και έγινε ο ενταφιασμός.
Ο Μανώλης Ψαρολογάκης είχε ένα ιδιαίτερο τρόπο να αγαπιέται από τους ανθρώπους. Πάντα χαμογελαστός, σχεδόν ποτέ εριστικός, δοτικός στο έπακρο, γλυκομίλητος και καλοσυνάτος, δημιούργησε στον σχετικά σύντομο βίο του ένα ευρύτατο κύκλο φίλων. Τούτα τα προτερήματα τα κληροδότησε σε παιδιά και εγγόνια τα οποία πατάνε στις σίγουρες κοινωνικές ράγες που τους άφησε.
Ο Μανώλης, ο φίλος και συμμαθητής, που για ένα χρόνο καθόμασταν στο ίδιο θρανίο, είχε πολλά καλά κομποδέματα στο πουγκί του.
Δυστυχώς, στάθηκε άτυχος στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Παρά ταύτα δεν το έβαλε κάτω και προσπαθούσε να μην αλλάξει τίποτα από τις καθημερινές του συνήθειες. Όμως η ατυχία του κορυφώθηκε κατά την πτώση του (και μάλιστα σε νοσοκομειακό χώρο) που απέβη μοιραία για τη ζωή του…
Ο Μανώλης Ψαρολογάκης επέλεξε να ταφεί στο ψηλότερο σημείο του κοιμητηρίου, όχι μόνο γιατί κάπου εκεί αναπαύονται και οι πρόγονοί του, αλλά γιατί ήθελε να αγναντεύει την Περβόλα, τον τόπο που είδε το πρώτο φως της ζωής και το σχολειό που έμαθε τα πρώτα γράμματα και που πάσχισε ως Κοινοτάρχης να το καταστήσει χώρο πολιτισμού. Από κει ψηλά θα βλέπει και τις άλλες γειτονιές του Χόνδρου όπως τον εγκαταλελειμμένο Κωστιανό, απ’ όπου καθημερινά, παρέα με τα άλλα Χοντριγιαννάκια πήγαιναν ποδαράτα ίσαμε την Άνω Βιάννο για να μορφωθούν στο Γυμνάσιο. Είμαι βέβαιος όμως, ότι η ματιά του δεν θα εξαντληθεί στα εγγύτερα, αλλά θα πηγαίνει ανατολικά ίσαμε του Καημένου και προς το βορά στις βουνοκορφές της Κούπας και τ’ Απλίκι.
