Θαλασσινό Κοχύλι

Ό,τι αγαπάς δεν χάνεται και μέσα σου φωλιάζει

παρέα πάνε και τα δυο, το γέλιο, το μαράζι

Γέλιο και πίκρα σμίγουνε στο ίδιο μονοπάτι,

κι ό,τι ριζώσει γίνεται δρόμος για τον διαβάτη.

Χώμα ιερό που πάταγες, αγάπη το ποτίζει,

κι όποιος βαστά τον έρωτα και την ζωή ορίζει

τη γλύκα, σα μικρό παιδί, το θάνατο ξορκίζει.

Μες στα συντρίμμια της σιωπής, ψηλάφισα το φως σου

ίσκιος, σαν ακολούθησα το βήμα το δικό σου.

Μέσα στο στήθος μου βαστώ θαλασσινό κοχύλι,

να μου θυμίζει την δροσιά και τ' αλμυρό σου χείλι.

Σε θάλασσα που αγρίεψε, ένα παλιό καράβι,

που ψάχνει μες' τα κύματα μια σπίθα στο σκοτάδι

Θα περπατήσω μοναχός ως΄ του καημού την άκρη

να βρω το πρώτο σου φιλί και της φωτιάς το δάκρυ.

Ποίηση-Φωτογραφία: Ηρακλής Αντωνογιαννάκης