Κάποτε διάβασα έναν όμορφο ιαπωνικό θρύλο. Έλεγε πως υπάρχει μια αόρατη κόκκινη κλωστή που ενώνει ανθρώπους, τόπους και στιγμές που είναι αληθινά προορισμένα να συναντηθούν. Μπορεί να τεντώσει.Να μπερδευτεί.Να χαθεί μέσα στις διαδρομές της ζωής. Μα δεν κόβεται ποτέ. Δεν ξέρω αν υπάρχει στ' αλήθεια μια τέτοια κλωστή. Ξέρω όμως πως, μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι υπάρχουν πράγματα που δεν εξηγούνται εύκολα. Άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή μας τη στιγμή ακριβώς που τους είχαμε ανάγκη. Ένα τηλεφώνημα που ήρθε όταν είχαμε σχεδόν απελπιστεί. Ένα χέρι που απλώθηκε χωρίς να το ζητήσουμε. Μια κουβέντα που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή και άλλαξε ολόκληρη την πορεία μας. Κι άλλοι άνθρωποι πέρασαν για λίγο από τη ζωή μας και έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους τόση αγάπη, που ακόμη φωτίζει τις μέρες μας. Πόρτες που έκλεισαν και τότε πιστέψαμε πως όλα τελείωσαν.
Κι όμως...λίγο αργότερα άνοιξαν άλλες, που ούτε είχαμε φανταστεί. Πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε: «Γιατί να συμβεί αυτό σε μένα;» Και χρόνια μετά κοιτάξαμε πίσω και ψιθυρίσαμε: «Αν δεν είχε συμβεί τότε... ίσως να μην είχα φτάσει ποτέ εδώ».
Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να υφαίνει τις μέρες μας.
Όχι βιαστικά.
Όχι όπως εμείς θα θέλαμε.
Αλλά με υπομονή.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου να κάθεται μπροστά στον αργαλειό. Για μένα ήταν μόνο μπερδεμένες κλωστές που πήγαιναν πέρα δώθε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έφτιαχνε. Εκείνη όμως χαμογελούσε. Δεν κοιτούσε τις κλωστές. Έβλεπε ήδη το σχέδιο που θα γεννιόταν.Χρόνια αργότερα κατάλαβα πως ο αργαλειός εκείνος δεν ύφαινε μόνο υφαντά. Ύφαινε υπομονή. Επιμονή. Ελπίδα. Ύφαινε την ίδια τη ζωή. Κάπως έτσι μοιάζει πολλές φορές και η δική μας πορεία. Εμείς στεκόμαστε μπροστά στο μπέρδεμα. Βλέπουμε μόνο όσα χάθηκαν, όσα δεν έγιναν, όσα μας πλήγωσαν. Ίσως όμως ο Θεός να βλέπει ολόκληρο το υφαντό, εκεί όπου εμείς βλέπουμε μόνο μπερδεμένες κλωστές. Κι όταν όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει, Εκείνος συνεχίζει αθόρυβα να εργάζεται. Ίσως γι' αυτό χρειάζεται λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη. Όχι γιατί όλα θα γίνουν όπως τα ονειρευόμαστε.
Αλλά γιατί ακόμη κι εκείνα που σήμερα δεν καταλαβαίνουμε, μπορεί αύριο να αποδειχθούν το πιο πολύτιμο μάθημα της ζωής μας. Δεν είναι όλα για να τα εξηγήσουμε αμέσως. Κάποια πράγματα φωτίζονται μόνο όταν τα κοιτάξεις από μακριά. Όπως όταν γυρίζεις πίσω και συνειδητοποιείς ότι μια δυσκολία έγινε δύναμη. Μια απώλεια έγινε ωριμότητα. Μια αναμονή έγινε ευλογία. Το λουλούδι δεν αμφιβάλλει ότι θα έρθει η άνοιξη. Ο σπόρος δεν απελπίζεται επειδή βρίσκεται θαμμένος μέσα στο χώμα. Ξέρει πως πριν από το φως, προηγείται πάντα η σιωπή της γης.
Έτσι κι εμείς.
Ας μη βιαζόμαστε να πούμε πως όλα χάθηκαν.
Ας μη θεωρούμε πως κάθε καθυστέρηση είναι και μια άρνηση. Κάποιες φορές η ζωή δεν μας στερεί. Μας προετοιμάζει. Και ίσως, όταν κάποτε κοιτάξουμε πίσω, να καταλάβουμε πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Πως κάθε συνάντηση...κάθε αποχωρισμός...κάθε δάκρυ...κάθε αναμονή...ήταν μια μικρή κλωστή που, χωρίς να το βλέπουμε, ύφαινε αθόρυβα την ιστορία της ζωής μας.
Από τότε που διάβασα εκείνον τον παλιό θρύλο, δεν ξέρω αν πιστεύω στην αόρατη κόκκινη κλωστή.Πιστεύω όμως πως τίποτα από ό,τι ζήσαμε με αγάπη δεν χάνεται.Πιστεύω πως οι άνθρωποι που άφησαν φως μέσα μας συνεχίζουν να φωτίζουν τον δρόμο μας, ακόμη κι όταν δεν περπατούν πια δίπλα μας. Και πιστεύω πως ο Θεός, με τρόπο που πολλές φορές ξεπερνά τη δική μας κατανόηση, συνεχίζει να υφαίνει τη ζωή μας, ακόμη κι όταν εμείς βλέπουμε μόνο τις μπερδεμένες κλωστές. Γι' αυτό αξίζει να μη χάνουμε την ελπίδα.Να έχουμε υπομονή όταν όλα μοιάζουν ακίνητα.Να εμπιστευόμαστε ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε καθαρά το επόμενο βήμα. Γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν τα κρατά ενωμένα ούτε η απόσταση ούτε ο χρόνος. Τα κρατά η αγάπη.Η πίστη.Η ελπίδα. Και αυτές οι αόρατες κλωστές, όσο κι αν τεντώσουν μέσα στις δοκιμασίες της ζωής, δεν κόβονται ποτέ.
