Χαρά μεγάλη να δέχεσαι ακριβά δώρα. Κι όταν λέω ακριβά δώρα εννοώ τα βιβλία. Και η χαρά μεγεθύνεται όταν αυτά τα δώρα προέρχονται από καλούς φίλους. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και «Οι αλιγαβρέδες τ’ Αυγενιού», από τη «ΣΒΟΥΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΉ», 2025, της Άννας Τακάκη - ΜαρκάκηAnna Takaki, που με περίσσια ευγένεια μού δώρισε πρόσφατα.
Η Άννα Τακάκη δεν χρειάζεται συστάσεις. Έχει ήδη στη συγγραφική της πορεία 14 βιβλία. Πολυγραφότατη, έχει καταπιαστεί με όλα τα είδη του συγγραφικού λόγου. Ποίηση, θεατρικά, διηγήματα, μυθιστορήματα κ.λπ. Και κάθε νέο της βιβλίο αποτελεί και μια ευχάριστη έκπληξη!
«Οι αλιγαβρέδες τ’ Αυγενιού» είναι ένα έμμετρο μυθιστόρημα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Δύσκολο εγχείρημα. Και αυτό που το καθιστά ακόμα πιο δύσκολο είναι η χρήση του κρητικού ιδιώματος και της σητειακής ντοπιολαλιάς, απ’ όπου έλκει και η καταγωγή της Άννας (Ζήρος Σητείας).
Παρ’ όλα αυτά η Άννα πέτυχε σ’ αυτό το εγχείρημά της. Και πέτυχε γιατί γνωρίζει τη σημασία της κάθε λέξης καθώς και τη συναισθηματική αξία που αυτή εμπεριέχει, προσδίδοντάς τους το κύρος που τους αναλογεί. Και στις λέξεις και στα συναισθήματα. Τολμώ να πω πως ο συγκεκριμένος στίχος μπορεί επάξια ν’ αναμετρηθεί μ’ εκείνον του αείμνηστου Κωστή Φραγκούλη (Ανταίου) και πηγαίνοντάς το ακόμα λίγο πιο πέρα αγγίζει εκείνον του μέγιστου ποιητή μας Β. Κορνάρου!
Η υπόθεση του βιβλίου αναφέρεται στην ιστορία μιας πενταμελούς οικογένειας χρονολογικά από το 1936 μέχρι το 1950. Πρόκειται για μια ηθογραφία εποχής μέσα από την οποία αναδεικνύεται η λαϊκή, ιστορική, πολιτισμική παράδοση της Κρήτης μας. Πάθη, έρωτες, προδοσίες, μίση, ηρωισμοί εξυφαίνονται με περίτεχνο και άρτιο τρόπο καθιστώντας τον αναγνώστη συμμέτοχο και κοινωνό στα ήθη μιας εποχής που δυστυχώς ίσως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί!
Η Άννα δεν είναι μια απλή συγγραφέας. Δεν γράφει για να γράψει. Γράφει όταν έχει να πει κάτι. Ανήσυχο πνεύμα, ακάματη ερευνήτρια, ταξιδεύτρια του τόπου και του χρόνου. Από τις/τους τελευταίες/ους σκαπανείς της κρητικής και όχι μόνο γλωσσολογίας και λαογραφίας. Η αγωνία της να διασώσει οτιδήποτε αν σώζεται, σε ό, τι έχει να κάνει με τον κρητικό λαϊκό πολιτισμό και σε συνδυασμό με τη δεινότητα της πένας που την διακρίνει, είναι εμφανής!
Η Άννα μέσα από αυτό το βιβλίο, υψώνει ως ανάχωμα την κρητική λαϊκή παράδοση απέναντι σε κάθε μορφή αλλοτρίωσης, προσπάθειας λήθης κι εκφυλισμού της κοινωνίας μας. Κι ένας ζωντανός άνθρωπος, κι όταν λέω ζωντανός εννοώ ανήσυχος, οφείλει ν’ αφουγκράζεται την κραυγή της εποχής του. Και η Άννα διαθέτει αυτό το προνόμιο!
Άννα σ’ ευχαριστώ για τις συγκινήσεις που μας πρόσφερες! Εύχομαι το ιδιαίτερα ποιητικό σου πόνημα να είναι καλοτάξιδο παντός καιρού και τόπου και να βρει την αναγνωστική ανταπόκριση που του αξίζει!
«Η ομορφιά ’ναι στην ψυχή, στο πρέπος των ανθρώπω,
στη συμπονιά, στην κρίση ντως, στον όμορφό ντως τρόπο.
Το κάλλος εις τον άνθρωπο δε φαίνεται στην όψη
παρά στσι τρόπους τσι καλούς, στο βλέμμα του, στη γνώση».
