Οι καλύτεροι (για μένα) στίχοι που τραγούδησε ο Μαζωνάκης περιγράφουν την καθημερινότητα α λα «Νύχτα στο Παλέρμο» που βιώνουμε στα social media.
Ξημερώνει η μέρα
Λόγια στον αέρα
Άλλο ένα πρωί
Στην παλιοζωή
Ποιος θα φάει τη σφαίρα
Η είδηση των ξαφνικών θανάτων είναι το καθημερινό μας περιεχόμενο στα social media. Ζούμε τη μεγαλύτερη εξοικείωση με την είδηση του θανάτου σε καιρό ειρήνης.
Δεν κατηγορώ κανέναν.
Όσο βρίσκονται κάποιοι να αγοράζουν, θα βρίσκονται κι αυτοί που πουλάνε. Για να είμαστε δίκαιοι, ο θάνατος είναι ένα συνταρακτικό γεγονός και δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.
Οι ταχύτητες αντίδρασης, όμως, είναι αυτές που έχουν ενδιαφέρον. Μέσα σε λίγες ώρες ένα γεγονός γίνεται πρώτο θέμα, οργή, αντιπαράθεση, μιμίδιο.
Εμείς πρέπει να προλάβουμε να αισθανθούμε, να αντιδράσουμε, να σχολιάσουμε και, φυσικά, να έχουμε πιο πολύ δίκιο απ' τους άλλους.
«Τα αδέρφια φταίνε», «τον φάγανε», «έκανε ή όχι τα εμβόλια», «πήρε ναρκωτικά» κ.τ.λ., κ.τ.λ. Μας τρώει το χέρι μας να γράψουμε.
Υποθέτω πως θέλουμε χρόνο για να ωριμάσουμε, για να διαχειριστούμε αλλιώς αυτή τη συνθήκη.
Μέσα σε όλη αυτή την τρέλα φαίνεται πως το να αντιδράς αργά έπαψε να είναι επιλογή.
Το να διαχειριστείς προσεκτικά τον χρόνο σου για να αντιδράσεις μοιάζει με δεξιότητα κάποιου γκουρού διαχείρισης συναισθημάτων.
Φαίνεται πως σήμερα, ενώ έχουμε περισσότερη ταχύτητα, έχουμε λιγότερο χρόνο. Βιαζόμαστε να κάνουμε σχόλια τερματικά. Ο προορισμός μας έγινε εμμονή.
Ήμασταν πάντα έτσι;
Τη μακρινή δεκαετία του '90 συνέβη κάτι που το έκανε ταινία ο Ντέιβιντ Λιντς.
Ένας ηλικιωμένος άνδρας, ο Άλβιν, έμαθε πως ο επίσης γέρος αδερφός του, με τον οποίο δεν μιλάνε για δεκαετίες, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας.
Ο Άλβιν δεν οδηγούσε, αλλά ήθελε να δει τον αδερφό του για τελευταία φορά. Δεν ήθελε να τον «πάνε». Σ' αυτό το κάλεσμα της φύσης θέλησε να πάει μόνος του, με τον δικό του τρόπο.
Έτσι, διανύει με το χλοοκοπτικό του μηχάνημα 390 χιλιόμετρα. Το ταξίδι του δεν ήταν μια φορτισμένη, βιαστική επιλογή, αλλά στοχασμός. Ένα αργό ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο.
Αδιανόητο σήμερα να διαλέξεις τον αργό δρόμο.
Και όταν τα αδέρφια βρίσκονται (σπόιλερ), κανείς δεν ασχολείται με το ποιος είχε άδικο, γιατί δεν είχε πλέον σημασία.
Γιατί ήξεραν καλά πως κάθε μέρα που ξημέρωνε πια, ήταν πολύ πιθανό ένας απ' τους δύο «να φάει τη σφαίρα».
*Η εικόνα είναι από την εν λόγω ταινία, το The Straight Story του Ντέιβιντ Λιντς (1999).
