Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από κοντά μας χωρίς να προλάβουμε να τους πούμε όλα όσα είχαμε στην καρδιά μας. Κι όμως, χρόνια μετά, συνεχίζουμε να τους μιλάμε μέσα στη σιωπή μας. Υπάρχουν λόγια που δεν χάθηκαν ποτέ. Απλώς έμειναν μέσα μας. Λόγια που κρατήσαμε για μια άλλη στιγμή. Για ένα άλλο απόγευμα. Για μια ακόμη συνάντηση. Για ένα «θα πάω αύριο».
Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι… Πιστεύουμε πως έχουμε χρόνο. Χρόνο να πούμε ένα «σ’ αγαπώ». Ένα «σε ευχαριστώ». Ένα «συγγνώμη». Ένα «πόσο σημαντικός ήσουν για μένα».
Και μετά έρχεται μια μέρα που καταλαβαίνουμε πως κάποιες κουβέντες έμειναν να περιμένουν. Και δεν υπάρχει πια εκείνος ο άνθρωπος απέναντί μας για να τις ακούσει.
Όμως τα λόγια αυτά βρίσκουν περίεργους δρόμους. Έρχονται ξαφνικά. Με ένα τραγούδι που ακούγεται στο ραδιόφωνο. Με μια γνώριμη μυρωδιά από ένα φαγητό. Με μια παλιά φωτογραφία. Με ένα μέρος που περπατήσαμε κάποτε. Με μια στιγμή σιωπής. Και τότε θυμόμαστε. Θυμόμαστε εκείνους που έφυγαν και μαζί τους χάθηκε η ευκαιρία μιας ακόμη κουβέντας. Μα δεν πήραν την αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται πάντα να ακουστεί για να υπάρχει. Υπάρχει στα χέρια που μας κράτησαν. Στις συμβουλές που κάποτε προσπερνούσαμε και σήμερα αναζητούμε τη σοφία τους. Στις μικρές συνήθειες που πήραμε από εκείνους χωρίς να το καταλάβουμε και τώρα μας θυμίζουν την παρουσία τους. Στις φράσεις τους που σήμερα βγαίνουν από το δικό μας στόμα.
Κάποτε πίστευα πως αυτά που δεν είπαμε χάνονται μαζί με τον χρόνο. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως μένουν. Μένουν στις σιωπές μας. Στις αναμνήσεις μας. Στις στιγμές που γυρίζουμε πίσω και σκεφτόμαστε: «Αν μπορούσα μόνο για λίγο να σε έχω απέναντί μου…».
Να σου πω όλα όσα κράτησα μέσα μου.
Όλα όσα ήθελα να ακούσεις.
Όλα όσα ίσως θεωρούσα πως ήταν αυτονόητα. Γιατί πολλές φορές η ζωή μας μαθαίνει αργότερα πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Ούτε μια αγκαλιά.
Ούτε μια κουβέντα.
Ούτε μια στιγμή που θεωρήσαμε δεδομένη.
Ίσως τελικά αυτά τα λόγια που δεν ειπώθηκαν να μην είναι μόνο βάρος.
Ίσως είναι κι ένας τρόπος να κρατάμε κοντά μας όσους αγαπήσαμε. Γιατί όσο τους θυμόμαστε… Όσο μιλάμε γι’ αυτούς…
Όσο συνεχίζουμε κάτι από εκείνους… δεν έφυγαν πραγματικά. Ζουν στις μικρές μας κινήσεις.
Στις λέξεις μας.
Στην αγάπη που δίνουμε.
Και ίσως κάπου εκεί, ανάμεσα στις αναμνήσεις και στη σιωπή, να φτάνουν τελικά όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ» που δεν προλάβαμε να πούμε...
