Ήρθε με διάθεση γιορτινή, αλλά φεύγει σκεπτικός και θλιμμένος, φορτωμένος με όλα όσα συνέβησαν στη θητεία των 31 ημερών του. Ας πάει στο καλό.
Έτοιμος, για πολλοστή φορά, αν και κουτσός, βιάστηκε και πήρε τη σειρά του ο Φλεβάρης, ο «κουτσοφλεβάρης». Ανιστοράτε τα παλιά, μ' εκείνη την παροιμία που όλοι θυμούνταν τη δεύτερη μέρα του, ημέρα της Υπαπαντής:
«Οι Μύλοι αργούν, οι δούλοι αργούν κι οι γαϊδάροι σκόλη ν’ έχουν».
Μέρα αφιερωμένη στην Παναγία, που όλοι μένανε άπραγοι, αλλά και μέρα που η φύση ζωντάνευε: οι χιονιές σκορπούσαν άφθονα, οι φλέγες άνοιγαν στα βουνά, οι ποταμοί και τα ρυάκια σμίλευαν το τοπίο.
Τα παιδιά έπαιζαν στο χιόνι, μασουλώντας ζαχαρωμένο χιόνι, ενώ η γεύση του «μαγκιριού», αχνιστού στο σοφρά δίπλα στο αναμμένο τζάκι, ζέσταινε τις κρύες νύχτες.
Κι ο Φλεβάρης, αν και κουτσός, έμπαινε πρώτος στο χορό, στο γλέντι και στα μασκαρέματα των Αποκριών, ξεθάβοντας παλιά ρούχα από τα μπαούλα. Τότε, χωρίς μάσκες, οι άνθρωποι γλεντούσαν με την ψυχή τους. Σήμερα, με τις πολλές μάσκες που φορούν για πολλούς λόγους, προσπαθούν να κρύψουν αλήθειες που φοβούνται και όχι μόνο .
Είτε με μάσκες είτε χωρίς, θα ευχηθώ καλό μήνα σε όλους για το Φλεβάρη που ήρθε!
