«Ενός βλέμματος καρποί
Οι εποχές του χρόνου
Οι ώρες οι στιγμές
Μην τις πεις παιδιά
Γιατί τα παιδιά θα σε ραπίσουν
Μην τις πεις λουλούδια
Γιατί αόρατα θα γίνουν τα λουλούδια
Μην τις πεις καρπούς της γης
Γιατί οι καρποί της γης θα χάσουν το χυμό τους
Μάθε να τις κοιτάζεις
Μάθε τη γονιμότητα του ματιού
Όπως μαθαίνεις τον ουρανό με τα σύννεφα
Τη θάλασσα με τα κύματα
Μάθε τα μάτια με τον καιρό και τα χρώματα».
Γιώργος Σαραντάρης
Περπατώντας ψηλά, στα βορειοδυτικά της Κάτω Βιάννου υψώματα στέκεσαι έκθαμβος από τον πλούτο των χρωμάτων! Σε πρώτο πλάνο ένας πανέμορφος-ενδημικός θάμνος της Κρήτης, ο Κρητικός έβενος. Θα το ακούσετε να το λένε και «πλουμί», ή «αλιματσά» αλλά και «κουρμουτσούλι»…
Πιο χαμηλά, ο περίφημος κάμπος με τα Λιβάδια της Βιάννου και τον ελαιώνα…
Στο βάθος, «υποψία της Άνω Βιάννου», όπως έγραψε ο Ιωάννης Κονδυλάκης και λίγο ψηλότερα ο επιμήκης οικισμός του Λουτρακιού!
Ο πίνακας ζωγραφικής, δυστυχώς, ακυρώνεται από την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελείται, πάνω από τα υψώματα της Ρούσας Κεφάλας, όπου λειτουργεί το λατομείο…
Εσχάτως δε διαπιστώθηκε ότι καθημερινά φορτώνονται δεκάδες τριαξονικά με αδρανή υλικά και καλοπροαίρετα αναρωτιόμαστε:
