Με το Δημήτρη είμαστε φίλοι. Ήταν κατά 1 χρόνο μεγαλύτερός μου, αλλά κάναμε παρέα. Ήταν ένας πανύψηλος- διπλοκουταλάτος άντρας όπως άλλωστε ήταν και ο πατέρας του.
Το θλιβερό νέο το πληροφορήθηκα στην Αθήνα…
Ήταν 5 του Ιούνη το 1973 όταν μια κακή τύχη στερούσε τη ζωή από το Δημήτρη που υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία…
Λεπτομέρειες από την μετέπειτα λεβέντικη αντίδραση της οικογένειάς του θα διαβάσετε στο σχετικό ρεπορτάζ.
Δεξιά ο αείμνηστος Μιχάλης Σταυρακάκης (Μιχαλαργιάς) που δεν έβγαλε ποτέ τα μαύρα ρούχα....
Το δικό μου σημείωμα είναι ένα μνημόσυνο στη μνήμη του αδικοσκοτωμένου - φίλου μου - Δημήτρη που σε λιγότερο από ένα μήνα συμπληρώνονται 53 χρόνια από τότε που κόπηκε το νήμα της ζωής του…
Στη φωτογραφία που σας παραθέτω το χρονόμετρο γράφει 25 Μαρτίου 1968. Η δοξολογία έχει τελειώσει και οι επίσημοι έχουν πάρει τη θέση τους στο γνωστό σημείο και περιμένουν να δουν την παρέλαση των σχολείων.
Κυρίαρχο πρόσωπο της Φωτογραφίας ο Δημήτρης Σταυρακάκης (πρώτος από δεξιά), που λόγω ύψους επιλέχθηκε για να είναι ο «δείκτης». Βλέποντάς τον οι μαθητές, ο μεν διμοιρίτης σήκωνε το δεξί του χέρι ψηλά και άμεσα, οι υπόλοιποι έστριβαν το κεφάλι τους προς τα δεξιά υποδηλώνοντας την τιμή τους προς τις αρχές.
Για την ιστορία θα αναφέρουμε και τα υπόλοιπα πρόσωπα (δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν φύγει από τη ζωή).
Από δεξιά προς τα αριστερά: +Γιάννης Σηφάκης, +Γιάννης Κουφαλιτάκης, +Σταύρος Χανιωτάκης, Δημήτρης Κοντοπόδης, +Μιχάλης Περβολαράκης, +Μανώλης Βιδάκης (διοικητής Α.Τ. Βιάννου), +Λευτέρης Μαστρογιωργάκης και +ιερέας Ιωάννης Μηλιαράς.
