Η φωτογραφία είναι ένα δυνατό πουλί που σε αρπάζει και σε βάζει πάνω στις φτερούγες του και σε ταξιδεύει ανέξοδα στον παρελθόντα χρόνο.
Το σημερινό ταξίδι έγινε χάρη στα ξαδέρφια μου, Μαίρη Καρτσάκη και Μιχάλη Μπριντάκη, που ανέσυραν την φωτογραφία αυτή από τα σεντούκια του αείμνηστου πατέρα τους, του Βιαννίτη Δασκάλου Γιάννη Καρτσάκη και μας την δώρισαν εγκάρδια.
Χάρη στη φωτογραφία αυτή θα κάνουμε ένα ωραίο-νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν που, υποθέτουμε, ειδικότερα για τα παιδιά της φωτογραφίας, θα είναι ένα γλυκύτατο τρατάρισμα ψυχής!!!
Ασφαλώς έχει και «σκιερά» σημεία η φωτογραφία, καθώς οι καλοπροαίρετες συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες:
Πώς φτάσαμε ως εδώ!
Πώς ρημάξαν τα χωριά μας!
Πώς έκλεισαν τόσα σχολεία!
Είναι τυχαία τούτη η κοινωνική παρακμή της ελληνικής επαρχίας ή μήπως υποκρύπτονται άλλα συμφέροντα;
Στην προκειμένη περίπτωση τι συνέβη και ένα τόσο ζωντανό χωριό, όπως η Κάτω Βιάννος, με τόσο πλούσια ιστορία, που ανέδειξε τόσα φωτεινά μυαλά και τόσους επιστήμονες κι όμως φθίνει καθημερινά;
Μοναδική ελπίδα να ισχύσει ο στίχος του Βιτσέντσου Κορνάρου «με του κύκλου τα γυρίσματα» και, αργά ή γρήγορα, η ελληνική επαρχία να επανέλθει σ’ αυτούς τους αλλοτινούς ρυθμούς…
