Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία που σας παραθέτουμε. Πρόκειται για τα μικρά και μεγάλα δράματα που διαδραματίζονται, μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού...
Οι «καθώς πρέπει» του χωριού, της γειτονιάς, της πολυκατοικίας, δεν ξέρουν και δεν άκουσαν τίποτα...
Όπως τίποτα δεν ήξερε κανείς για το νεκροτομείο στα Χανιά που ονομάζονταν «Αγία Σκέπη»...
Το βράδυ, όλοι αυτοί οι... «καθώς πρέπει», θα δουν το «Σασμό» και το «Σαρβάιβορ» και την Κυριακή θα λειτουργηθούν χωρίς καμιά τύψη, χωρίς κανένα προβληματισμό, αφού, «όλα βαίνουν καλώς»...
Παραδίπλα μας, όλο και κάποιο οικογενειακό δράμα λαμβάνει χώρα, αλλά συνήθως τα δράματα ούτε ακούγονται ούτε φαίνονται...
Ο συντάκτης του κειμένου είναι γιατρός και, λόγω ειδικότητας, πολύ συχνά βρίσκεται αντιμέτωπος με τα δράματα που βιώνουν κάποιοι συνάνθρωποί μας...
Διαβάστε το και διαδώστε το για να μαθευτεί!
Θα είναι το καλύτερο αφιέρωμα στη Ζωή και στον Έρωτα!
Η Μαρτυρία
«Σήμερα γνώρισα την Ελευθερία.
Μια 44χρονη μητέρα δύο εφήβων αγοριών από ένα χωριό της Καλαμπάκας. Ήρθε παρέα με το «φορτίο» της, την ισόβια συντροφιά της.
Το πνιγηρό της καταφύγιο.
Την κατάθλιψη.
Τη χρόνια και τη βασανιστική της κατάθλιψη.
Την Ελευθερία την πάντρεψαν στα 17 της.
Μπήκε σ’ ένα σπίτι που όλοι την έδερναν.
Πρώτοι και καλύτεροι οι γονείς του γαμπρού, τα σεβαστά πεθερικά της. Με εξουσία πάνω της απόλυτη. Και όταν οι γέροι μεγάλωσαν και κουράστηκαν σειρά πήρε ο σύζυγος.
Ιερωμένος ο σύζυγος. Που τις Κυριακές, αφού κηρύξει το λόγο του Θεού και της Αγάπης, περνάει από το καφενείο για λίγα τσίπουρα και επιστρέφει σπίτι για να επιτεθεί και να κακοποιήσει.
Όχι μόνο τις Κυριακές.
Και η Ελευθερία που φοβάται.
Που δυσκολεύεται να κοιμηθεί τα βράδια.
Που μου λέει πως πρέπει να είναι εκεί.
Για τα παιδιά.
Μια Ελευθερία τόσο ανελεύθερη, τόσο φυλακισμένη στο ίδιο της το σπίτι και τον παραιτημένο εαυτό της.
Η Ελευθερία που η ζωή έχει σβήσει μέσα της.
Από πολύ νωρίς..
Υπάρχουν τόσοι πολλοί και, ακόμα περισσότερο πολλές, που την αγάπη τους, τον έρωτά τους για τη ζωή, τούς τον έχουν κλέψει.
Τους τον μαύρισε η κατάρα της φασίζουσας ελληνικής φαμίλιας, που συνθλίβει το άτομο και την προσωπικότητά του.
Αυτόν ακριβώς τον έρωτα τον θέλουμε αδιαπραγμάτευτο. Χωρίς όρια. Χωρίς συμβιβασμούς.
Τον έρωτα για τη ζωή και την ομορφιά της.
Και για την απόλυτη ελευθερία να ζεις αυτή τη ζωή όπως ακριβώς γουστάρεις. Γιατί είναι μία.
Και είναι δική σου. Ερωτευμένοι με τη ζωή λοιπόν.
Κάθε μέρα και κάθε στιγμή.
Και όλοι οι υπόλοιποι έρωτες απλά θα ακολουθήσουν...
*Το εξαιρετικό κείμενο υπογράφει ο κ. Νίκος Πασσάς, ιατρός
