Ένα έργο που σημαίνει πολλά περισσότερα για τη Βιάννο απ'όσα ίσως νομίζουμε
Είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής, που τον «Διαβάτη» των ελληνικών γραμμάτων θα τον σκέπει για πάντα το χώμα της αγαπημένης του Βιάννου. Εκεί, στον Άγιο Κωνσταντίνο της Άνω Βιάννου, όπου και κατασκευάστηκε το ταφικό του μνημείο, το οποίο κοσμείται από την προτομή του, θα αγναντεύει τα αγαπημένα του Λιβάδια και τα υπερχιλιετή ελαιόδεντρα. Και ποιος ξέρει; Ίσως κάπου εκεί να αναπαύεται και η «Πρώτη Αγάπη»…
Ολόκληρο το έργο της πλακόστρωσης του ιστορικού δρόμου που άρχεται από το Δημαρχείο Βιάννου και καταλήγει στο γραφικότατο εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου είναι πραγματικά εξαιρετικής αισθητικής και αξίζουν πολλά «μπράβο» τόσο στην παρούσα Δημοτική Αρχή και προσωπικά στον Δήμαρχο Παύλο Μπαριτάκη, όσο και στον προκάτοχό του Μηνά Σταυρακάκη που είδαν με ζέση και σοβαρότητα την ανάγκη κατασκευής ενός τέτοιου έργου εφάμιλλου της λογοτεχνικής και δημοσιογραφικής αξίας του Ιωάννη Κονδυλάκη. Άλλο τόσο άξιος επαίνου είναι και ο Περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης που χρηματοδότησε το έργο αυτό.
Ας μου επιτραπεί να εκφράσω ένα ξεχωριστό «μπράβο» στον αρμόδιο Αντιδήμαρχο Μπάμπη Κονδυλάκη, ο οποίος «σήκωσε» μεγάλο βάρος της όλης προσπάθειας, ενώ δικαίως του απονέμονται τα εύσημα ως υπεύθυνου τελετάρχη που είχε φροντίσει και την τελευταία λεπτομέρεια.
Τα εύσημα οφείλονται και σε έναν ακόμη αφανή και αθόρυβο εργάτη της αυτοδιοίκησης, τον Πρόεδρο της Άνω Βιάννου Μανώλη Μπριντάκη.
Ωστόσο, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Δεν ξοφλήσαμε τα οφειλόμενα στον Βιαννίτη συγγραφέα του «Πατούχα» και 1ου Προέδρου της Ένωσης Συντακτών.
Οφείλουμε να καταστήσουμε επισκέψιμο το ταφικό μνημείο και την προτομή του Ιωάννη Κονδυλάκη και να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον τόσο της παγκρήτιας μαθητικής κοινότητας, όσο και των περιηγητικών και περιπατητικών ομάδων της Μεγαλονήσου.
Ο Κονδυλάκης δεν έζησε μονήρης. Ήταν κοινωνικότατος και μάλιστα στις παρέες ήταν περιζήτητος για το χιούμορ, τις ατάκες και τα πειράγματά του. Συνεπώς έχει ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία.
Είμαι σίγουρος ότι η Δημοτική Αρχή θα πράξει ό,τι είναι σωστό, προκειμένου να καταστεί εκπαιδευτικός και τουριστικός προορισμός το πανέμορφο μονοπάτι, το ταφικό μνημείο και η προτομή του Ιωάννη Κονδυλάκη που δένουν αρμονικά με το γραφικότατο ξωκλήσι και τις υπεραιωνόβιες ελιές.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η διαρκής φροντίδα της καθαριότητας και της ευπρέπειας τόσο του ταφικού μνημείου και του ευρύτερου περιβάλλοντα χώρου, όσο και του μονοπατιού.
Απαραίτητη επίσης και η τοποθέτηση καμερών ασφαλείας, γιατί οι διάφοροι επιτήδειοι με πρώτη ευκαιρία θα οδηγήσουν στα χυτήρια την προτομή.
Συγκαταλέγομαι σ’ εκείνους που είχαν μεγάλη αγωνία έως ότου τα οστά του Ιωάννη Κονδυλάκη βρουν την αιώνια στέγη τους. Δεκάδες τα σχετικά άρθρα μου που έχουν δημοσιευτεί τόσο στην «Ηχώ της Βιάννου», όσο και στο Viannitika.gr αλλά και σε εφημερίδες του Ηρακλείου, ενώ τουλάχιστον σε τρεις ραδιοφωνικές εκπομπές στο «Απόδειπνο Τετάρτης» ασχολήθηκα με έκδηλη αγωνία για να φτάσουμε ως εδώ.
Επιτρέψτε μου, ως κατακλείδα, να παραθέσω ένα χαριτωμένο περιστατικό που σχετίζεται έμμεσα με τον Ιωάννη Κονδυλάκη. Διάδοχός του στο χρονογράφημα ήταν ο κατά 15 χρόνια νεότερός του Τίμος Μωραϊτίνης. Μάλιστα, όπως μας πληροφορεί ο σπουδαίος επιφυλλιδογράφος της εποχής μας, ο Πέτρος Μανταίος, συγκαταλέγεται και αυτός στους συνιδρυτές της Ένωσης Συντακτών. Όπως ο Κονδυλάκης, υπογράφει και «Ιωάννης Ακτήμων», έτσι και ο Μωραϊτίνης-τραγικά ίσως αυτοσαρκαζόμενος- ορίζει ως τελευταία του επιθυμία να αναγραφεί επί του τάφου του (επειδή προς το τέλος της ζωής του «μαρτύρησε» από τα επαχθή ενοίκια) το ανεπανάληπτο «Επί τέλους εστεγάσθην»!!!
Υ.Γ. Για τα του εξαιρετικού συνεδρίου σε άλλο θέμα...
