Ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τις ζωγραφιές στους τοίχους

Από αναγνώστρια της σελίδας μας, λάβαμε την παρκάτω επιστολή προς δημοσίευση:

Αγαπητά viannitika

Ευχαριστούμε που μαθαίνουμε νέα της περιοχής που νιώθουμε σαν δικό μας χωριό. Έρχομαι στα χωριά της Βιάννου από τη δεκαετία του 1980. Έφτασα κοντά μάλιστα στο να αποκτήσω σπίτι εκεί. Αυτό που με γοήτευε πάντα ήταν η αυθεντικότητά τους. Οι πέτρινοι τοίχοι, τα ασβεστωμένα σπίτια, οι αυλές, τα λουλούδια και οι άνθρωποι.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε με τον άνδρα μου όλο και περισσότερες ζωγραφιές σε τοίχους και στα σοκάκια. Στην αρχή νομίζαμε ότι είχαν ανοίξει παιδικοί σταθμοί ή νηπιαγωγεία, γιατί στη Γερμανία τέτοιες ζωγραφιές συνηθίζονται κυρίως σε χώρους για παιδιά.

Ίσως κάνω λάθος, αλλά αναρωτιέμαι γιατί ένας τόπος με τόσο ισχυρή ταυτότητα αισθάνεται την ανάγκη να μοιάσει με κάτι άλλο. Για μένα, η ομορφιά των χωριών της Κρήτης βρισκόταν πάντα στην απλότητά τους και όχι στις παρεμβάσεις πάνω στους τοίχους τους. Ίσως οι ζωγραφιές και τα χρώματα να ταιριάζουν καλύτερα στις γκρίζες πόλεις που το χρώμα απουσιάζει.

Δεν ξέρω αν μου άρεσαν αν ερχόμουν για πρώτη φορά σήμερα στον τόπο σας. Επειδή όμως γνώρισα τα χωριά όπως ήταν, αναρωτιέμαι αν κερδίσαμε πραγματικά κάτι ή αν χάσαμε ένα μικρό κομμάτι από τον χαρακτήρα τους.

Ελπίζουμε να μην πάρετε δυσάρεστα τα σχόλια μας.

Με εκτίμηση

A.S.

Liebe Viannitika,

Vielen Dank, dass Sie uns über die Neuigkeiten aus einer Region informieren, die sich für uns wie unser eigenes Dorf anfühlt.

Ιch besuche die Dörfer von Viannos seit den 1980er Jahren. Tatsächlich war ich sogar einmal kurz davor, dort ein Haus zu kaufen. Was mich immer fasziniert hat, war ihre Authentizität: die steinernen Mauern, die weiß gekalkten Häuser, die Innenhöfe, die Blumen und vor allem die Menschen.

In den letzten Jahren beobachten mein Mann und ich jedoch immer mehr Malereien auf Hauswänden und in den Gassen. Anfangs dachten wir sogar, dass dort Kindergärten oder Vorschulen eröffnet worden seien, denn in Deutschland findet man solche Wandmalereien meist in Einrichtungen für Kinder.

Vielleicht irre ich mich, aber ich frage mich, warum ein Ort mit einer so starken eigenen Identität das Bedürfnis verspürt, etwas anderem ähnlich zu werden. Für mich lag die Schönheit der kretischen Dörfer immer in ihrer Schlichtheit und nicht in Eingriffen auf Mauern und Wegen. Vielleicht passen solche Malereien und die vielen Farben eher zu grauen Städten, in denen Farbe und Lebendigkeit oft fehlen.

Ich weiß nicht, ob mir die Dörfer genauso gefallen würden, wenn ich heute zum ersten Mal Ihre Region besuchen würde. Da ich sie jedoch so kennengelernt habe, wie sie früher waren, frage ich mich, ob wir wirklich etwas gewonnen haben – oder ob wir nicht vielmehr ein kleines Stück ihres ursprünglichen Charakters verloren haben.

Wir hoffen, dass Sie unsere Gedanken und Anmerkungen nicht falsch verstehen oder als Kritik im negativen Sinne auffassen.

Mit freundlichen Grüßen

A.S.

------------------

Dear Viannitika,

Thank you for sharing news from a place that has come to feel like our own village.

I have been visiting the villages of Viannos since the 1980s. In fact, I once came very close to buying a house there. What always fascinated me was their authenticity: the stone walls, the whitewashed houses, the courtyards, the flowers, and above all, the people.

In recent years, however, my husband and I have noticed more and more paintings on walls and throughout the village lanes. At first, we even thought that kindergartens had opened, because in Germany such paintings are usually found in places intended for children.

Perhaps I am mistaken, but I wonder why a place with such a strong identity feels the need to resemble something else. To me, the beauty of the villages of Crete always lay in their simplicity, not in interventions on their walls and pathways. Perhaps such paintings and bright colors are better suited to grey cities, where color and vibrancy are often lacking.

I do not know whether I would feel the same affection for these villages if I were visiting them for the first time today. However, because I knew them as they once were, I cannot help wondering whether we have truly gained something—or whether we have lost a small part of their original character.

We hope you will not take our comments the wrong way.

Yours sincerely,

A.S.