Ένα παλιό παραμύθι αφηγείται πως, όταν ένα μεγάλο δάσος παραδόθηκε στις φλόγες, όλα τα ζώα έτρεξαν να σωθούν. Όλα, εκτός από ένα μικρό κολιμπρί. Πέταγε αδιάκοπα από το ποτάμι στη φωτιά, μεταφέροντας στο μικρό του ράμφος μία μόνο σταγόνα νερό. Τα άλλα ζώα το κοιτούσαν με απορία.
«Δεν βλέπεις;» του είπαν. «Δεν πρόκειται να σβήσεις τη φωτιά με μία μόνο σταγόνα».
Κι εκείνο απάντησε ήρεμα: «Το ξέρω. Κάνω όμως αυτό που μου αναλογεί».
Ίσως αυτό το μικρό παραμύθι να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο εκείνους που φορούν τη στολή του πυροσβέστη. Τη στιγμή που όλοι αναζητούν έναν δρόμο διαφυγής, εκείνοι βαδίζουν προς τις φλόγες. Όχι γιατί πιστεύουν πως είναι ανίκητοι. Ούτε γιατί αγνοούν τον κίνδυνο. Το κάνουν επειδή αισθάνονται πως αυτό είναι το χρέος τους. Για να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή.
Ένα σπίτι. Ένα δάσος. Μια ελπίδα.
Κάποιες φορές, όμως, η φωτιά ζητά το πιο βαρύ τίμημα. Παίρνει μαζί της ανθρώπους που επέλεξαν να μείνουν εκεί όπου όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να φύγουν. Και τότε η στολή γίνεται σύμβολο θυσίας.
Οι πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος δεν αναζήτησαν τη δόξα.
Δεν επιδίωξαν την αναγνώριση.
Έκαναν, μέχρι την τελευταία τους ανάσα, αυτό που πίστευαν πως τους αναλογούσε. Γι' αυτό και η μνήμη τους δεν ανήκει μόνο στις οικογένειές τους ή στο Σώμα που υπηρέτησαν.
Ανήκει σε όλους μας.
Σε μια εποχή που συχνά περισσεύουν τα λόγια και λιγοστεύουν οι πράξεις, η ζωή τους μας υπενθυμίζει πως η ευθύνη δεν μετριέται μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά από την απόφαση να σταθείς εκεί όπου σε καλεί η συνείδησή σου. Η θυσία τους, όμως, δεν μας ζητά μόνο να τους αποχαιρετήσουμε με συγκίνηση. Μας καλεί να αναρωτηθούμε ποια είναι η δική μας ευθύνη.
Να προστατεύουμε το δάσος πριν γίνει στάχτη.
Να σεβόμαστε τη φύση που μας φιλοξενεί.
Να μην αδιαφορούμε.
Γιατί κάθε μεγάλη καταστροφή μπορεί να ξεκινήσει από μια μικρή αμέλεια, αλλά και κάθε μεγάλη αλλαγή ξεκινά από μια μικρή πράξη ευθύνης. Ίσως κανείς μόνος του να μη σβήσει ποτέ μια μεγάλη πυρκαγιά. Όμως ο κόσμος γίνεται καλύτερος επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν τη θέση τους. Άνθρωποι που συνεχίζουν να μεταφέρουν τη δική τους «σταγόνα νερό», ακόμη κι όταν γνωρίζουν πόσο άνιση είναι η μάχη. Ας είναι αιώνια η μνήμη των πυροσβεστών που έπεσαν υπερασπιζόμενοι τη ζωή, τον τόπο και τη φύση. Η θυσία τους ας γίνει για όλους μας μια σιωπηλή υπενθύμιση πως η μεγαλύτερη προσφορά δεν είναι πάντα εκείνη που αλλάζει τον κόσμο. Είναι εκείνη που γίνεται με αυταπάρνηση, χωρίς δεύτερη σκέψη, επειδή είναι το σωστό. Γιατί, τελικά, οι κοινωνίες δεν σώζονται μόνο από τους ήρωες που θυσιάζονται. Σώζονται και από τους ανθρώπους που, κάθε μέρα, κάνουν αθόρυβα αυτό που τους αναλογεί. Αυτό μας δίδαξαν και εκείνοι. Με τη ζωή τους. Και με τη θυσία τους.
