Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πίκρα από το να βλέπεις ηλικιωμένους ανθρώπους να δυστυχούν. Πολλώ δε μάλλον όταν οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν τεμπέληδες. Δεν ζούσαν σε βάρος αλλονών. Κουράστηκαν, μόχθησαν και μάλιστα σε απάνθρωπες συνθήκες, προκειμένου να βελτιώσουν τη ζωή τους.
Ο λόγος που γράφονται ετούτες οι γραμμές δεν είναι άλλος από το πικρό παράπονο ενός γέροντα συνδημότη μου.
Γεννήθηκε μέσα στη φωθιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν ηταν μόνο ο φόβος αλλά είχε και πολλή Φτώχεια.
Παπούτσι έβαλε στα πόδια του 16 χρονώ!
Πάλεψε, αγωνίστηκε σκληρά, σαν ελεύθερος επαγγελματίας, ίσαμε να βάλει τη ζωή του σε μια τάξη, να καταφέρει να μεγαλώσει και να μορφώσει τα παιδιά του, χωρίς να κάνει "επικύψεις"...
Πάνω από 50 χρόνια εργάστηκε, όχι μόνο σαν ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά και σε διάφορες άλλες σκληρές δουλειές.
Κάποια στιγμή μπήκε στη σύνταξη, προσδοκώντας να ζήσουν με την σύζυγό μια ήρεμη γεροντική ζωή και, αν μη τι άλλο, να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Ήρθε στο γραφείο μου και χωρίς περιστροφές μου ρωτά: "Μπορώ να σου πω τον πόνο μου";
Θα ήμουν άκαρδος και άπονος εάν θα του έλεγα "όχι"...
Αν και η διαφορά της ηλικίας δεν είναι χαώδης, εντούτοις, εγώ αισθάνομαι βαρύ το χρέος μου απέναντι στους γεροντότερους.
"Πες μου, ό,τι σε σιγοτρώει για να ξαλαφρώσεις" του είπα. Κι εκείνος, χωρίς πολλά πολλά μου είπε:
"Έχω δουλέψει πιότερο κι από γάιδαρος! Έχω κάνει όλες τις δουλειές και μέχρι πριν 2-3 χρόνια μάζευα ελιές!
Καλώς ή κακώς τους έχω ψηφίσει όλους! Όταν άκουγα τον Ανδρέα Παπανδρέου να μιλά για τα "τιμημένα γηρατειά", αλλιώς φανταζόμουν τα γεράματά μου.
Με την επίσης υπερήλικη γυναίκα μου κάνουμε μια πολύ μετρημένη ζωή χωρίς υπερβάσεις και σπατάλες. Παίρνουμε τη σύνταξή μας και η μισή πάει στα φάρμακα! Δεν θα σου πόσα πλήρωνα στο ρεύμα και πόσα πληρώνω σήμερο γιατί τα γνωρίζεις... Όμως στις 15 μήνα... εξαφανίζεται το μηνιάτικό μας!!!
Αναρωτιέμαι αυτοί που μας κυβερνούν δεν πάνε στην αγορά να δούνε τι συμβαίνει;;;"...
Μου μου είπε κι άλλα πολλά... αλλά δεν θέλω να σας κουράζω. Θα αρκεστώ σ' ένα τελευταίο κι ήταν αυτό που, ομολογώ, ότι με σόκαρε!
"Ξέρεις ίντα παράπονο είναι να δουλεύω σαν τον κερατά 60 χρόνια να πληρώνω τα ταμεία μου κανονικότατα και για να πάω στο γάμο του ανιψιού μου χρειάστηκε να πάρω δανεικά χρήματα;"...
Συγγνώμη, αλλά αυτό λέγεται εθνική κατάντια!
Διευκρινίζω ότι η ανάρτησή μου δεν έχει καμιά μικροκομματική σκοπιμότητα γιατί θα ήταν εκ μέρους μου ιεροσυλία να έχω τέτοιες ποταπές επιδιώξεις...
Όμως, θεωρώ ότι η Πολιτεία κάτι περισσότερο από φαρμάκια και ακρίβεια χρωστεί στους ηλικιωμένους.
Έχω άδικο;
