Προέταξα τη μαντινάδα του Διονύση Φρυσάλη, ενός ωραίου- πρόωρα και άδικα φευγάτου, που ανακλήθηκε αυθόρμητα στη σκέψη μου, καθώς αποχαιρετούσαμε τον καλό φίλο, το Γιάννη Χατζογιάννη που, δυστυχώς, έφυγε κι εκείνος πρόωρα από τη ζωή.
Ο Γιάννης, ένας αγνός, φιλότιμος, γλεντζές, και μερακλής, που στάθηκε λεβέντικα και με αξιοπρέπεια απέναντι στο πρόβλημα υγείας του, αλλά δυστυχώς «έφυγε» κι εκείνος στα 71 του χρόνια.
Αγωνιστής της ζωής, με όλη η σημασία. Προερχόμενος από φτωχή και πολυμελή οικογένεια της Μάρθας, φοίτησε στο Γυμνάσιο Βιάννου, όπου και γνωρίστηκε με την αγαπημένη του σύζυγο, μια πανάξια και προκομμένη Βιαννιτοπούλα, την Μαρία Γ. Μαγκουφάκη, με τη οποία δημιούργησαν μια εξαιρετική οικογένεια.
Τα δυο παιδιά τους, η Αλίκη, γνωστή και διαπρέπουσα Οδοντίατρος στο Ηράκλειο, και ο Μιχάλης, υπάλληλος στο Δήμο Ηρακλείου είναι αληθινά κοινωνικά κοσμήματα, που τιμούν τις κοινωνίες που ζουν όπως βέβαια και την κοινωνία καταγωγής τους.
Ο αείμνηστος Γιάννης ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες, ενώ παράλληλα υπηρέτησε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία ως πυροσβέστης.
Κατά καιρούς, πάντα μαζί με την σύζυγό του, ασχολήθηκαν με τη λειτουργία καταστημάτων εστίασης προκειμένου να μπορέσουν να συμπληρώσουν τα εισοδήματά τους και να προσφέρουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα.
Ήταν ένας σπάνιος πατέρας με πολλές ευαισθησίες απέναντι στα παιδιά του, αλλά κυρίως απέναντι στα εγγόνια του τα οποία υπεραγαπούσε. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω μια μαρτυρία που είναι ένα τρανό παράδειγμα γονικής υπερευαισθησίας: Σε ανύποπτο χρόνο, του γνωστοποιώ ότι σε λίγες ώρες επρόκειτο να συναντηθώ με την Αλίκη, την αγαπημένη του κόρη που ζει και ασκεί το λειτούργημά της ως Οδοντίατρος στο Ηράκλειο. Ο Γιάννης αγοράζει μια σοκολάτα λέγοντάς μου: «Θα μου κάμεις τη χάρη να την δώσεις στην Αλίκη μου;»! Αυτός ήταν ο Χατζογιάννης. Ένας υπερευαίσθητος, ανοιχτόκαρδος, δοτικός, χουβαρντάς και απροσποίητα μερακλής, που κέρδιζε με τις αξίες του τη φιλία και τη συμπάθεια των συνανθρώπων του κι αυτό αποτυπώθηκε στην πάνδημη κηδεία του.
Άνθρωποι από την Άνω Βιάννο, τη Μάρθα τη γενέτειρά του, και συνολικά απ’ όλα τα χωριά του Δήμου Βιάννου, αλλά και το Ηράκλειο και από άλλα μέρη του νησιού, όπως και οι συνάδελφοί του πυροσβέστες κατέκλισαν τον Ιερό Ναό του Μιχαήλ Αρχαγγέλου Άνω Βιάννου, προκειμένου να αποτίσουν ύστατο φόρο τιμής σ’ ένα τόσο καλό άνθρωπο.
Ο Γιάννης Χατζογιάννης είχε το σπάνιο προσόν να πλουμίζει την παρέα του με το μερακλίκι του, το χουβαρνταλίκι του και τον ιδιαίτερο τρόπο που έλεγε τις μαντινάδες του:
«Όσες σταλαματιές νερό πέφτουν στο δώμα απάνω
πολλές αγάπες έχασα μα εσένα δεν σε χάνω»,
ήταν μια από πολυαγαπημένες του μαντινάδες όπως βέβαια και η άλλη που έλεγε «Βάλε το πάπλωμα μπερντέ να μην περνούνε οι μπάλες»…
Δυστυχώς όμως, δεν κατάφερε ο μπερντές να αποκρούσει τις μπάλες των αλλεπάλληλων επιθέσεων του σοβαρού προβλήματος της υγείας του.
Καλέ μου φίλε,
Όλοι εμείς που σ’ αγαπήσαμε, που κοινωνήσαμε της μερακλαδοσύνης και της χουβαρντοσύνης σου, που γευτήκαμε το φιλότιμο και τη λεβεντιά σου, θα βρούμε ένα αήττητο πάπλωμα για να το ορθώνουμε ως ασπίδα στη λησμονιά.
Στην καρδιά, στη σκέψη και στις κουβέντες μας θα είσαι παρών. Μέσα σ’ αυτή την παράδεισο θα διαφυλάξουμε τη μνήμη σου.
Μαρία, Αλίκη και Γιώργο, Μιχάλη και Κατερίνα, έχετε δίκιο που είσαστε υπερήφανοι για τον Χατζογιάννη. Ήταν ένας πολύ καλός σύζυγος, ένας τρυφερός γονέας και εξίσου τρυφερός παππούς…
