Για κάποιες στιγμές αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερός που τις έζησα…
Τυχερότερος αισθάνθηκα μετά από χρόνια, όταν, σε μια περιήγηση στο θησαυροφυλάκιο του φωτογραφικού μου αρχείου, (ξανα)συναντήθηκα μ’ αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους που, ως θεοί, κατοικούν στα Βιαννίτικα αόρια…
Πρόκειται για την οικογένεια των Σταυρακάκηδων γνωστότερων και ως «Αμυγδαλιανοί» στην οποία έχω αναφερθεί πλείστες φορές και, βέβαια, υπόσχομαι να αναφέρομαι συνεχώς.
Είναι ωραίο να συνευρίσκεσαι με θεούς!!!
Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αυτό, αλλά, προκαλώ κάθε δύσπιστο να με ακολουθήσει για να ανέβουμε παρέα στο οροπέδιο αυτών των θεοτήτων και τότε πείτε ό,τι θέλετε…
Το βίωσα και πρόσφατα όταν πήρα το δρόμο για τον Ομαλό, έχοντας για παρέα τον αγαπημένο φίλο-σπουδαίο καλλιτέχνη- Γιώργο Μεράντζα.
Αισθάνθηκα υπερουράνιος και ευλογημένος που οι Σταυρακάκηδες με θεωρούν φίλο τους, όπως θεωρούν φίλο τους και κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί στο λίκνο τους.
Γοητευμένος κι ο φίλος μου από την απροσποίητη δοτικότητα των ανθρώπων αυτών.
Πριν καν προλάβουμε να βρεθούμε στο ποικιλότροπα ιστορικό μιτάτο τους, η φωθιά είχε ανάψει και στη σίγλα σιγόβραζε γαλαντόμα η απλοχεριά τους! Ο όποιος ξένος, γνωρίζοντάς τους, θεωρεί ότι, ο Νικολής, ο Κωστής, η Ελένη και οι υπόλοιποι της οικογένειας είναι η αυθεντική συγγενιά του Ξένιου Δία!!!
Επανέρχομαι στην αφετηρία των σκέψεών μου, που ήταν η φωτογραφία ετούτη, στην οποία υπάρχουν τρεις γενιές Σταυρακάκηδων. Τρεις γενιές τίμιων ανθρώπων που πορεύονται την οικογενειακή παράδοση, δίχως κομπασμούς και ξιπάσματα.
Δυστυχώς, από τη φωτογραφία αυτή απουσιάζουν οι τρεις κολώνες: Ο Μιχάλης (αριστερά), ο Νικολής (τρίτος) και στην άκρη ο Κωστής…
Ήταν η προσωποποίηση της καλώς εννοούμενης παλικαριάς, της λεβεντιάς και της φιλοξενίας. Είμαστε ευτυχείς που οι χάρες αυτές κληροδοτήθηκαν στους κατιόντες. Ο Νικολής (δεύτερος από αριστερά) δεύτερης γενιάς Αμυγδαλιανών αλλά και ο Κωστής (τέταρτος από αριστερά) και τρίτης γενιάς Αμυγδαλιανών συνεχίζουν μια ιερή παράδοση…
Ας με συγχωρήσουν οι θρησκευόμενοι αλλά το δικό μου Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στο μιτάτο των Αμυγδαλιανών!!!
Υ.Γ. Σε άλλη δημοσίευση θα αναφερθώ στην εξαιρετική ιδέα του Κωστή Φραγκιαδούλη ο οποίος, με περίσσιο μεράκι και μπόλικη αγάπη, αξιοποιεί την πέτρα και το ξύλο και τους δίνει ζωή και τους βάζει φωνή μετατρέποντάς τα σε πανέμορφα δημιουργήματα…
