Κερατόκαμπος, δεκαετία του ’40.
Άγονος τόπος, με ελάχιστους κατοίκους, που σιγά σιγά έπαιρναν τη γενναία απόφαση να κατηφορίσουν προς την παραλία, γοητευμένοι τόσο από την παρθένα ακρογιαλιά της περιοχής αλλά και από τις εμπορικές δυνατότητες που πρώτοι διέκριναν.
Κομβική φιγούρα για τη διαμόρφωση του οικισμού υπήρξε ο δραστήριος και –όπως αποδείχθηκε– οραματιστής Στέργιος Κοκολάκης, γνωστότερος ως «Κοκολοστέργιος».
Μαζί με 4–5 ακόμη εμπόρους από την Κάτω Βιάννο, την Άνω Βιάννο και τον Χόνδρο, έδωσαν πνοή στην περιοχή κατά τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα.
Σύμφωνα με πληροφορίες από τα Βιαννίτικα Νέα και κείμενα του Μανόλη Παπαγιάννη, ο Κοκολοστέργιος, γνωρίζοντας πως ο τόπος δεν ήταν φιλικός για δέντρα μπροστά στη θάλασσα, εξαιτίας των δυνατών ανέμων και της αλμύρας, αναζήτησε κάτι ανθεκτικό.
Έτσι φυτεύτηκε το πρώτο αλμυρίκι της περιοχής, στην αυλή του σπιτιού του. Το δέντρο ρίζωσε βαθιά και άντεξε για πολλές δεκαετίες. Πιθανολογούμε ότι απεικονίζεται στη φωτογραφία που παραθέτουμε κεντρικά (αρχείο Μαριάνθης Κοκολάκη). Με τα χρόνια έγινε σημείο αναφοράς για τον τόπο· μια σταθερή παρουσία σε μια ακτή που θα άλλαζε σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες και που σήμερα είναι γεμάτη, σε όλο της το μήκος, από αλμυρίκια.
Σύμφωνα πάντα με τον αείμνηστο Μανόλη Παπαγιάννη, λίγα χρόνια αργότερα ο Αντώνης Μανετάκης, γνωστός και ως «Καταραμένος», πήρε μόσχευμα από το ίδιο δέντρο και φύτεψε μπροστά στην αυλή του, στο Καστρί, ένα ακόμη αλμυρίκι.
Κάπως έτσι ακολούθησαν κι άλλα. Φυτεύτηκαν ή φύτρωσαν μόνα τους, προστατεύοντας την ακτή από τον αέρα και προσφέροντας σκιά. Σιγά σιγά, ο Κερατόκαμπος και το Καστρί γέμισαν αλμυρίκια και η εικόνα του τόπου άλλαξε.
Χωρίς να το γνωρίζει, ο Κοκολοστέργιος έβαλε τις ρίζες για κάτι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, συνδέοντας τον άνθρωπο με τον τόπο και τον χρόνο.
