«Τα ξετουρτουρώματα* και τα κρυγιοπεράσματα του πιο κρύου μήνα...και μια ιλαροτραγική ιστοριούλα»…
Γράφει η Χριστίνα Μαστρογιωργάκη
Παράγραφος 1η
Όλοι εμείς, οι άνω των ’ηντα, θυμόμαστε καλά πως στα βαριά χειμωνιάτικα κρυώματα, όπου το κρύο περνούσε διαμπερώς το σώμα μας και εγκαθίστατο στα πνευμόνια μας, (κρυγιοπέρασμα το λέγανε οι μανάδες μας), σωτηρία εύκολη δεν υπήρχε.
Ή στο γιατρό θα πήγαινες, ή βεντούζες θα σου παίρνανε.
Και οι δύο μέθοδοι ήταν φοβιστικές.
Εκτός βέβαια κι αν αφορούσαν άλλους, κι εσύ τις παρακολουθούσες ως θεατής.
Διότι, ειδικά το βεντούζωμα, το είχε το χάζι του.
Κοπέλι εσύ, πώς να μην διασκεδάζεις με το θέαμα, παρατηρώντας συντονισμένες τρεις τουλάχιστον (γυναίκες κατά κανόνα), πάνω από έναν ασθενή (άνδρα κατά κανόνα... τολμηρό ή απελπισμένο) την μία με το μπαμπάκι και το οινόπνευμα στα χέρια («σπίρτο» το λέγαμε), την άλλη να δίνει τα ποτήρια και την τρίτη να τα εναποθέτει στην πλάτη με ταχύτητα και ακρίβεια («κατίνα» τη λέγαμε την πλάτη) ρίχνοντας εναλλασσόμενες ματιές, μια στην άρση του δέρματος και μια στον...πυρσό.
Υπερθέαμα!!!!
Παράγραφος 2η
Αθήνα, πρώτοι μετακατοχικοί χρόνοι.
Σε ένα φτωχικό σπιτάκι στην Καλλιδρομίου, δύο καρδιακοί φίλοι, φοιτητές, ο Βαγγέλης κι ο Λευτέρης, γιατροπορεύουν τον εμπύρετο και με βήχα Χριστόφορο, τον τρίτο συγκάτοικό τους.
Κάποιος ρίχνει την ιδέα για βεντούζωμα αλλά σκοντάφτουν στην έλλειψη ποτηριών (με ένα «τενεκάκι» τη βολεύανε, χρησιμοποιούμενο εκ... περιτροπής )…
Συμφωνούν και οι δύο να χρησιμοποιήσουν το μοναδικό, μικρό σχετικά, κοίλο βγόδομα* που διαθέτει το νοικοκυριό τους.
Ένα άδειο σαρδελοκούτι.
Μπουμπουρίζουν* τον ασθενή και ακολουθούν τη γνωστή διαδικασία (Τι στο διάολο…; Δεν ξέρανε να πάρουν βεντούζες;)…
Καθίζουν το σαρδελοκούτι στη ραχοκοκαλιά του κακομοίρη, φοιτητές θετικών επιστημών και οι δύο, έχοντας ξεχάσει τα σχετικά περί πίεσης, υποπίεσης και κίνησης λόγω διαφοράς θερμοκρασίας…
Η μοναδική γιγάντια βεντούζα αρχίζει να ρουφά μέσα της όλο και περισσότερο δέρμα και να τους δείχνει ότι κινείται προς τον αυχένα!!!
Τους πιάνει πανικός....Θα καταπιεί το κεφάλι!
Συμφωνούν πως μια κουβαδιά κρύο νερό πάνω στην πλάτη («κατίνα» την είπαμε) θα τους σώσει.
Το φαινόμενο διακόπτεται με το μπουγέλωμα του ασθενούς.
Η θεραπεία έλαβε τέλος...
Στα κατοπινά χρόνια, διηγούνται την ιστορία και σκάνε στα γέλια και οι τρεις.
Ο ένας, ο Βαγγέλης, παρά ταύτα, έχει γίνει εξαιρετικός γιατρός.
Ο άλλος, ο Λευτέρης, παρά ταύτα, έχει γίνει εξαιρετικός καθηγητής Φυσικής.
Ο τρίτος ο Χριστόφορος, εξακολουθεί να τους αγαπά ...παρά ταύτα.
Παράγραφος 3η
Πέρασαν χρόνοι πολλοί από τότε.
Ύστερα μπήκε στη ζωή μας η επιστήμη, τα φάρμακα, άλλες πρακτικές.
Την εξ’ αρχαίας Περσίας ή Κίνας (διχάζονται οι απόψεις) τεχνική του βεντουζώματος κρυγιοπερασμένων ασθενών την ακολούθησε ένας άλλος επιστημονικός διχασμός για το αν όντως θεραπεύουν αποτελεσματικά οι βεντούζες ή αν πρόκειται, κι εδώ, για μια εφαρμογή της μεθόδου placido που υποστηρίζει ψυχολογικά την ανάγκη του ασθενή να πιστέψει στην αποκατάστασή του.
Κι ενώ επικρατούν τα παραπάνω, πείτε μου τώρα εσείς, αν βλέπατε βεντουζοπότηρα έξω από ένα σιδεράδικο-παλαιοπωλείο στα Ντερμιτζίδικα* στο Ηράκλειο , τι θα κάνατε;
Δεν θα χαμογελούσατε με τρυφερότητα; Δεν θα τα φωτογραφίζατε; (..αχρείαστα να ’ναι)
Θα σας πω «ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ» επειδή έτσι συνηθίζεται κι ας πρόκειται για τον χειρότερο μήνα του χειμώνα (γι’ αυτό άλλωστε προσπαθούν να μας παρηγορήσουν βομβαρδίζοντάς μας με ελπιδοφόρες παροιμίες…).
Πιο πολύ όμως θέλω να σας ευχηθώ να αποφεύγετε τα βεντουζώματα (κυριολεκτικά και μεταφορικά)... εκτός κι αν το βεντούζωμα που κάνετε (ή που υφίστασθε) το απολαμβάνετε ή έστω, αν είναι σαν εκείνο του χταποδιού.
Για κάλυψη βασικών αναγκών επιβίωσης.
Κεντρική φωτογραφία: Φωτογραφικό Αρχείο Μανώλη Σπανάκη. Από αριστερά: Λευτέρης Μαστρογιωργάκης, Δραμιτινός (φίλος της παρέας) και Βαγγέλης Ηγουμενίδης.
Επεξηγήσεις
* Ξετουρτουρώνω (ιδιωμ) = κρυώνω όσο δεν πάει άλλο
* βγόδομα =σκεύος χρειαζούμενo στην κουζίνα
* μπουμπουρίζω=τοποθετώ μπρούμυτα
* Ντερμιτζίδικα = ο δρόμος των σιδεράδικων στο Ηράκλειο
Ντερμιτζής (τούρκικα.) είναι ο σιδεράς.
