Όταν το 1970 ο μεγάλος Πυθαγόρας έγραφε τους παραπάνω στίχους και με τη βοήθεια του Γιώργου Κατσαρού και του Γιάννη Καλατζή τους έβαζαν στο στόμα μας, οι περισσότεροι το είδαν ως ένα ακόμη σουξεδάκι.
Κάποιοι όμως αισθάνθηκαν υπερηφάνεια ή και μελαγχολία. Υπερηφάνεια για τον άθλο που η μικρή Ελλαδίτσα κατάφερε εναντίον της Ιταλίας, αλλά και μελαγχολία γιατί κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους ή γύρισαν ανάπηροι.
Αφορμή για τις αναφορές αυτές στάθηκε μια ιστορική φωτογραφία που στο πίσω της μέρος γράφει: «Υψώματα Τεπελενίου Αλβανίας Φεβρουάριος 1941»…
Στην εν λόγω φωτογραφία αξιωματικοί και οπλίτες τρώνε το φαγητό τους και είναι απορίας άξιο το πού βρέθηκε ο φωτογράφος για να απαθανατίσει τη σκηνή αυτή.
Το πλέον ενδιαφέρον της φωτογραφίας είναι ότι δύο από τους άνδρες είναι Βιαννίτες!
Ο πρώτος εξ’ αριστερών είναι ο Βιαννίτης λοχαγός-αείμνηστος Μιχάλης Ιωσήφ Παπαματθαιάκης ο οποίος στα 38 του χρόνια βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή του στον Μικρασιατικό πόλεμο το 1920…
Επισημειώνεται ότι στον εν λόγω αξιωματικό στις 24-1-1946 απονεμήθηκε «ο Αργυρούς Σταυρός».
Ο δεύτερος Βιαννίτης (με τα γυαλιά ηλίου) είναι ο στρατιώτης Γιώργος Βασιλάκης. Είναι ο άνθρωπος που για πολλά χρόνια είχε το αγοραίο και εκείνος που, σε συνεργασία με τον αείμνηστο Μίμη Κοκολάκη (Μηχανικό) γνώρισαν στους Βιαννίτες τον κινηματογράφο.
Ο Γιώργος Βασιλάκης ήταν, επίσης, ο εκ των πρωταγωνιστών ίδρυσης του ποδοσφαιρικού σωματείου «Ο Πατούχας».
