Σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα δεν μου επέτρεψε να παραβρεθώ στην ταφή και το μνημόσυνο του αγαπημένου μου Νίκου Σταυρακάκη. Ο Νίκος έγινε μέλος της οικογενείας μας όταν αμέσως μετά την απελευθέρωση, ο πατέρας του Γιώργος (Αμυγδαλιανός) ζήτησε από τον δικό μου Πατέρα να τον πάρει στο σπίτι μας στην Βιάννο, για να προσπαθήσει απερίσπαστος με τα μεγαλύτερα παιδιά του τον Μιχάλη και τον Κωστή να ανασυγκροτήσουν το κοπάδι και το σπιτικό τους, από την ολική καταστροφή που άφησε πίσω της η ιδιαίτερη μανία με την οποία εκδικήθηκαν οι Γερμανοί κατακτητές την επαρχία Βιάννου.
Η αιτία γνωστή. Μια ανώφελη σφαγή δυο Γερμανών στην Σύμη και οι στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στην μάχη που ακολούθησε. Για τις ευθύνες των εμπνευστών των γεγονότων που οδήγησαν στην απερίγραπτη τραγωδία θα μιλήσει η Ιστορία, όταν καθαρίσει η ατμόσφαιρα από τις υποκειμενικές και ιδεολογικά φορτισμένες μαρτυρίες. Προς το παρόν ένα είναι το αδιαμφισβήτητο, πραγματικό γεγονός, πως όλα αυτά συνέβησαν ενώ το ναζιστικό τερατούργημα είχε ήδη σε όλα τα μέτωπα ηττηθεί. Ο Νίκος εντάχθηκε στην οικογένειά μας. Τον έχω στην μνήμη μου ως τον μεγαλύτερο αδελφό. Πιστεύω πως, και ο εκείνος αισθανόταν το ίδιο, εάν κρίνω από την χαρά που ένοιωθε όταν συναντιόμασταν, καμιά φορά στο Ηράκλειο, και κάθε χρόνο στις 14 του Σεπτέμβρη στο Σελί, στο χώρο μνήμης και αναστοχασμού. Εκεί που τιμούμε τους αθώους συντοπίτες μας που πρόσφεραν την ζωή τους για να αποφορτιστούν τα λυσσώδη ένστικτα των Γερμανών στρατιωτών. Αυτά που τους είχε εμφυσήσει το ναζιστικό καθεστώς και ο παράφρων ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ.
Ας επανέλθουμε όμως στην οικογένεια του Αμυγδαλιανού. Σε αυτή όφειλε ο Πατέρας μου την ζωή του, και εμείς τα παιδιά την τύχη να μεγαλόσωμε με παρόντες και τους δυο γονείς. Γιατί; O μεγαλύτερος γιος του, ο Μιχάλης, με την παραίνεση - εντολή ενός γνωστού Βιαννίτη, ο οποίος έφτασε στην μάντρα συνοδεύοντας ένα ξανθό πένητα μετέβη στο λημέρι και ζήτησε από τους καπεταναίους να πάει ο Κατσαράκης στη μάντρα τους για να παραλάβει ένα άγγλο αξιωματικό που είχε σκοπό να μεταβεί στην Μέση Ανατολή. Ο δρόμος προς την μάνδρα (ήταν στου Μουλιδά) περνούσε από τα Αμιρά. Εκεί ζούσε ο θείος Νίκος Χαλκιαδάκης, μπατζανάκης του Πατέρα μου, μέλος του εφεδρικού ΕΑΜ. Κάθισαν λίγο να ξαποστάσουν και να τους φιλέψουν με όσα καλούδια διέθετε το κατοχικό νοικοκυριό. Ενώ συζητούσαν για την αποστολή που είχε αναλάβει ο πατέρας μου, τους φόβους και τις αντιρρήσεις που εξέφραζε ο θειος Νίκος, παίρνει τον λόγο ο δεκαεξάχρονος Μιχάλης και απευθυνόμενος στον Κατσαράκη του λέει: «Να πω και εγώ Σάντολε την γνώμη μου, δεν μου φάνηκε για Άγγλος αυτός που περιμένει στη μάντρα, γιατί όπως έπιναν μια κούπα κρασί με τον Πατέρα μου μετακινήθηκε λίγο το ρασί (η κάπα) που κάλυπτε το σώμα του και είδα ένα πολυβόλο στον κόρφο του».
Η αποστολή διεκόπη σ αυτό το σημείο και ο προδότης συνελήφθηκε το ίδιο βράδυ και εκτελέστηκε από τους αντάρτες. Ενώ τον πήγαιναν για εκτέλεση, το στερνό παράπονο ήταν πως δεν κατάφερε να παραδώσει τον Κατσαρονικολή στους Γερμανούς. Μετά την Κατοχή στο Αγρονομείο της Βιάννου καταδικάστηκαν για αγροτικές ζημιές ο Αμυγδαλιανός, ο Ψαραριστείδης από το Μιλλιαράδο, ο Βουργάκης από τη Σύμη και άλλοι Βοσκοί. Τους είχαν κρατήσει για να τους μεταφέρουν στο Αστυνομικό Τμήμα γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα πρόστιμα. Παρενέβη τότε ο παρευρισκόμενος Κατσαράκης και, καταλύοντας κάθε έννοια κρατικής οντότητας, τους είπε να πάνε στο σπίτι του και όποιος μπορεί ή θέλει να ορίσει για να παραλάβει αυτούς τους Ήρωες.
Έλεγα αργότερα στον πατέρα μου, αστειευόμενος, πως ήταν πρώτη φορά που έπιασε για να χρησιμοποίηση το όπλο του!!! Τον ξεμπέρδεψαν από το σοβαρό αδίκημα οι καπετάνιοι από το Ηράκλειο οι οποίοι το ίδιο βράδυ βρέθηκαν στο σπίτι μας. Αυτοί ήταν τότε το Κράτος.
Με αφορμή την μνήμη σου αγαπημένε μας Νίκο Σταυρακάκη, έκανα μια ανασκαφή, ένα ταξίδι με την μηχανή του χρόνου, για να συναντηθώ με καθοριστικά, σημαντικά γεγονότα-βιώματα, που επηρέασαν και τη δική μου πορεία-ζωή. Με όλους αυτούς που γνώρισα, που συχνά περιποιόταν η Μάνα μου στο σπιτικό μας, διαμόρφωσα μια εικόνα που παραμένει καθαρή, ανεξίτηλη για τους πρωταγωνιστές των ιστορικών γεγονότων. Εσάς, τους απλούς, ανιδιοτελείς πατριώτες, Νίκο.
