Τα συνέδρια των κομμάτων θεωρούνται σημαντικές πολιτικές στιγμές. Στο παρελθόν προκαλούσαν το ενδιαφέρον όλης της κοινωνίας. Σήμερα, κεντρίζουν το ενδιαφέρον πρωτίστως των στελεχών τους, πλην των περιπτώσεων που το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο. Εάν αφορά τη διαδοχή στην ηγεσία του κόμματος ή ακόμη και στην κυβέρνηση. Ποιος δεν θυμάται, άραγε, τα διλλήματα που ετέθησαν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1996; Ήταν το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και ο Κώστας Σημίτης εξελέγη και πρόεδρος του κόμματος (λίγους μήνες πριν είχε εκλεγεί και Πρωθυπουργός από την κοινοβουλευτική ομάδα) για μόλις 408 ψήφους. Το δίλημμα που έθεσε ήταν συγκεκριμένο. Ή με εκλέγεται Πρόεδρο ή παραιτούμαι από Πρωθυπουργός …
Την επόμενη εβδομάδα ξεκινάει ένα ακόμη συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό λογίζεται ως 4ο, καθώς ο … χρόνος επανεκκίνησε (ή μήπως όχι ; ) με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Σήμερα, δεν υπάρχουν τα ίδια διλήμματα ούτε ο ίδιος φανατισμός. Άλλωστε, το διακύβευμα του συνεδρίου δεν είναι η εκλογή ταυτόχρονα Προέδρου και Πρωθυπουργού, όπως ήταν πριν 30 χρόνια. Ποιο είναι, λοιπόν, το ζητούμενο σήμερα;
Για κάποιους είναι η περιλάλητη «καταγραφή συσχετισμών». Η ενδυνάμωση ή αποδυνάμωση ομάδων ή τάσεων. Τούτο δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε παράδοξο. Ομάδες υπήρχαν στο Κίνημα από συστάσεώς του. Άλλωστε, σε ένα πλουραλιστικό κόμμα καταγράφονται πάντοτε διαφορετικές απόψεις. Όπως, επίσης, συγκροτούνται διαφορετικές συσσωματώσεις με κριτήριο την ιστορία, την πολιτική συναντίληψη ή την κοινή θεώρηση για το μέλλον. Όλα αυτά προσθέτουν σε ένα προοδευτικό κόμμα. Δεν αφαιρούν. Αρκεί στο τέλος να δεσμεύονται όλοι από τις αποφάσεις τις πλειοψηφίας. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις παραμένουν. Οι πράξεις, όμως, πρέπει να είναι κοινές. Εκεί, άλλωστε, διαφοροποιείται ένα κόμμα από ένα ιστορικό απόκομμα. Η πολιτική συλλογικότητα από το θίασο. Ο πολιτικός λόγος από την επιθεώρηση.
Όλα τα ανωτέρω, βέβαια, δεν θα έχουν καμία σημασία εάν δεν υπάρχει παραγωγή πολιτικής που απαντάει στα προβλήματα της κοινωνίας. Ελάχιστος κοινός παρονομαστής δεν σημαίνει συλλογική αφωνία. Δεν συνεπάγεται διαχείριση του τετριμμένου και του αυτονόητου. Απαιτεί νεωτερική, πειστική αντιπρόταση για την επόμενη ημέρα. Μόνον έτσι η κοινωνία προσεγγίζει τα κόμματα. Μόνον έτσι η νέα γενιά νιώθει φιλόξενα τα κομματικά σπίτια. Τα ανωτέρω, λοιπόν, είναι τα ζητούμενα του συνεδρίου.
Η διαδικασία για την εκλογή συνέδρων του ΠΑΣΟΚ έφερε σε «ανοργάνωτες κάλπες» 174.813 συμπολίτες μας. Απίστευτος αριθμός για ένα κόμμα που δεν βρίσκεται στην εξουσία. Τόσοι άνθρωποι για να εκλέξουν απλώς συνέδρους! Όχι πρόεδρο κόμματος. Δεν υπάρχουν πολλά ευρωπαϊκά κόμματα που μπορούν να κινητοποιήσουν τόσους πολλούς σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα Τούτο καταδεικνύει ότι οι κοινωνικές τεκτονικές πλάκες έχουν τεθεί σε κίνηση. Το ερώτημα είναι: ο λαός θέλει, το ΠΑΣΟΚ μπορεί;
