“Στην Ελλάδα αντί να προχωράμε μπροστά και αντί η ελληνική κοινωνία να στοχεύει στην πρόοδο των πολιτών της, τρέχουμε με τα χίλια προς τα πίσω, έχοντας ένα σύστημα εκπαίδευσης ακόμα πιο άθλιο από εκείνο του προηγούμενου αιώνα”
Στις 11 Απριλίου του 1964 ανακοινώθηκαν από τον Γεώργιο Παπανδρέου οι αποφάσεις της κυβέρνησης για την παιδεία. Μέσα σε αυτές, πέρα από την υποχρεωτική φοίτηση για όλα τα παιδιά από 6 έως 15 ετών, ήταν και η κατοχύρωση της παιδείας ως δημόσιο και δωρεάν αγαθό για όλους τους πολίτες. Τα σχολικά βιβλία χορηγούνταν πλέον από το κράτος και οι μαθητές δεν υποχρεούνταν στην καταβολή διδάκτρων για να φοιτήσουν στο γυμνάσιο.
Αυτό το δικαίωμα κατοχυρώθηκε συνταγματικά, διότι τα χρόνια εκείνα η κατάσταση στην εκπαίδευση των Ελλήνων ήταν τραγική, για μια ευρωπαϊκή χώρα. Υπήρχε έλλειψη εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, μεγάλη μαθητική διαρροή, λίγοι αποκτούσαν ανώτερη μόρφωση, ενώ οι υποδομές των σχολείων ήταν άθλιες, με ελλείψεις ακόμα και στα στοιχειώδη (θρανία, εποπτικά μέσα, κτίρια κλπ).
Κάποιος που διαβάζει τα παραπάνω εύλογα θα σκεφτεί ότι τα βασικά προβλήματα θα είχαν αμβλυνθεί ή εξαλειφθεί και ότι η εκπαίδευση θα ήταν πλέον όπως αρμόζει σε μια ευνομούμενη χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ένωση που επενδύει πακτωλούς χρημάτων σε προγράμματα κινητικότητας, επιμόρφωσης και διαπολιτισμικής προσέγγισης για μαθητές και δασκάλους.
Αυτός ο κάποιος, όμως, μάλλον είναι βαθιά νυχτωμένος, όπως λέει και ο λαός. Στην Ελλάδα, αντί να προχωράμε μπροστά, τρέχουμε προς τα πίσω, έχοντας ένα σύστημα εκπαίδευσης ακόμα πιο άθλιο από εκείνο του προηγούμενου αιώνα. Ένα σύστημα που έχει μπερδέψει την ποιότητα με την ποσότητα, τη μόρφωση με την παροχή πληροφοριών, την ουσία με τη δημιουργία εντυπώσεων, και σε μεγάλο βαθμό έχει αντιστρέψει την αλήθεια με το ψέμα.
Δυστυχώς, η διαφθορά στην Ελλάδα έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε ακόμα και μια απλή μαθήτρια να μπορεί να την αντιληφθεί. Η «ικανότητα» της Υπουργού Παιδείας και των προκατόχων της, να παρέχουν στα παιδιά στοιχειωδώς αξιοπρεπή εκπαίδευση, είναι ισοπεδωτική.
Στο Πειραματικό Λύκειο που φοιτώ, για παράδειγμα, έχουν περάσει οι πέντε από τους εννέα μήνες της σχολικής χρονιάς χωρίς τα παιδιά της Β’ Λυκείου να έχουν κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ώρα Χημείας! Τα παιδιά της Α’ Λυκείου δεν κάνουν Βιολογία, και η κατάσταση συνεχίζεται. Πόσα ακόμα παιδιά στερούνται τα βασικά τους δικαιώματα στην εκπαίδευση;
Το Υπουργείο Παιδείας επινοεί συστήματα που τιμωρούν μαθητές και δασκάλους: προσκλήσεις αναπληρωτών α, β, γ, ω φάσης, καθηγητές που περιφέρονται από σχολείο σε σχολείο, προγράμματα που αλλάζουν συνεχώς. Οι μαθητές περιφέρονται άσκοπα στις αυλές των σχολείων, οι καθηγητές παλεύουν να βγει το ημερήσιο πρόγραμμα, και όλα είναι προσωρινά, στον αέρα. Το αποτέλεσμα; Τραγικό.
Εμείς, τα παιδιά, αναγκαζόμαστε να διαβάζουμε μόνοι μας τα μαθήματα για τις πανελλήνιες, γιατί οι αρμόδιοι είναι ανίκανοι να κάνουν τη δουλειά τους. Οι εκπαιδευτικοί υποχρεώνονται σε υπερωριακή εργασία για να καλυφθούν τα κενά, ενώ οι γονείς πληρώνουν φροντιστήρια για να έχουμε την εκπαίδευση που αξίζουμε.
Και σας ρωτώ όλους, ως μαθήτρια μόλις 16 ετών: υπάρχει δωρεάν παιδεία στη χώρα μας; Κυρία υπουργέ, πού είναι η παιδεία που μας υποσχεθήκατε; Οι θεμελιακές αλλαγές; Ο νέος χάρτης της εκπαίδευσης; Έχετε κατά νου την πραγματική εικόνα των σχολείων; Ελάτε μια βόλτα από το σχολείο μου. Εκτός αν το «πειραματικό» υπονοεί πως είμαστε πειραματόζωα σε ένα κοινωνικό πείραμα.
Για να μην κουράζω, θα κλείσω με αυτό:
Αγαπητοί γονείς, γράφω κυρίως σε εσάς.
Σας δείχνω την αλήθεια των παιδιών σας, τη δική μου αλήθεια. Βοηθήστε μας! Είμαστε αναλώσιμο είδος στα σχολεία. Πνιγόμαστε και δεν το βλέπετε. Δεν έχουμε παιδεία! Θέλουμε βιβλία, θρανία, ανθρώπινες συνθήκες μάθησης, αλλά κυρίως καθηγητές!
Αγαπητοί γονείς, ακούστε τη φωνή μας, που λόγω ηλικίας ίσα που ακούγεται. Θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο — μη μας στερείτε την πιθανότητα να το πετύχουμε.
*Η Ελεονόρα Σπάθη είναι 16 ετών, μαθήτρια της Β’ Τάξης του Πειραματικού Λυκείου Ρεθύμνου
Κατάγεται από την Άνω Βιάννο, από τη μεριά της μητέρας (Κυριακής Πετράκη)
