Υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία όταν βρέθηκα για εκπαίδευση το Κέντρο Εκπαίδευσης Τεχνικού, στην Πάτρα…
Σάββατο πρωί, κι εγώ βρίσκομαι να φυλάω στη σκοπιά στην περιοχή Αρόη.
Είχα μαζί μου ένα μικρούτσικο ραδιοφωνάκι, που τις ώρες εκείνες γίνεται η μάνα, η αγαπημένη, ο μπιστικός φίλος… Συντονισμένος με το 2ο Πρόγραμμα και, θυμάμαι καλά πως άκουγα την αισθαντική φωνή της Αρλέτας να διαπερνά την ψυχή μου:
«Πέτρωσ’ η φωνή και πώς να κλάψει
που ’φυγες εσύ έχουν ανάψει
χίλιοι καημοί…
Μια φορά θυμάμαι μ' αγαπούσες
τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
τώρα σιωπή….»…
Κι ύστερα ένα συγκλονιστικό νέο! «Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να σας μεταδώσουμε μια δυσάρεστη είδηση… Ο Αλέξανδρος Παναγούλης έφυγε από τη ζωή σε τροχαίο περιστατικό»!
Ακόμη και σήμερα αρνούμαι να το αποδεχτώ! Ο Αλέξανδρος, ο άνθρωπος που συνομιλούσε αενάως με το θάνατο… ο Ριψοκίνδυνος και Ατρόμητος Ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Άνθρωπος που μηδένισε και γελοιοποίησε τα δρακόντια μέτρα ασφαλείας του δικτάτορα Παπαδόπουλου, τραυματίζονταν θανάσιμα μετά από ένα «περίεργο» τροχαίο…
Κι από δω αρχίζουν οι συμπτώσεις…
Σύμπτωση 1η
Το θανατηφόρο τροχαίο που στοίχισε τη ζωή στον Ήρωα Αλέξανδρο Παναγούλη, συνέβη 100 μέτρα από το σπίτι που έμενα ως πολίτης! Στη στάση Δαρζέντα της Λ. Βουλιαγμένης!!! Ήταν το σημείο που διερχόμουν καθημερινά για να πάω και γυρίσω από το Νυχτερινό σχολείο!
«Όταν χτυπήσεις δυο φορές
Ύστερα τρεις και πάλι δυο
Αλέξανδρέ μου
Θα 'ρθω για να σ' ανοίξω
Θα σου 'χω φαγητό ζεστό
Θα σου 'χω ρούχο καθαρό
Γωνιά για να σε κρύψω»…
Το Fiat Mirafiori που οδηγούσε ο Ήρωας Παναγούλης
Σύμπτωση 2η
Σαράντα χρόνια μετά ο καλός φίλος και συγχωριανός Σταύρος Ζαχαράκης μου αποκαλύπτει στη ραδιοφωνική μου εκπομπή «Απόδειπνο Τετάρτης», ότι, το 1969 βρέθηκε στο Μπογιάτι, υπηρετώντας τη στρατιωτική του θητεία. Εκεί ήταν οι στρατιωτικές φυλακές υψίστης ασφαλείας. Τότε, οι ανώτεροι του είπαν «Θα είσαι σε μόνιμη εγρήγορση και με το χέρι στη σκανδάλη, διότι, εδώ βρίσκεται φυλακισμένος κάποιος από τους πλέον επικίνδυνους κρατούμενους»!
Λίγες ημέρες αργότερα έμαθε ότι ο «επικίνδυνος κρατούμενος, ήταν ο Αλέξανδρος Παναγούλης»!!!!
Σύμπτωση 3η
Ο Σταύρος Ζαχαράκης απολύεται και… εντάσσεται στην ελληνική αστυνομία.
Ήταν Πρωτομαγιά του 1976 όταν λαμβάνει διαταγή από τον αξιωματικό Υπηρεσίας να μεταβεί στο Ρυθμιστικό Αθηνών προκειμένου να ταυτοποιηθεί η σορός ενός νεκρού από τροχαίο…
Πράγματι, ο Σταύρος Ζαχαράκης μεταβαίνει στο Ρυθμιστικό Αθηνών όπου κατά την ταυτοποίηση του νεκρού βρίσκεται μπροστά στο άψυχο κορμί του Ήρωα Αλέξανδρου Παναγούλη!!!
Ο Σταύρος ήταν ο άνθρωπος που ανακοίνωσε στην μητέρα του, την Αθηνά Παναγούλη το θάνατο του Ήρωα γιου της κι αυτός που θα τις παρέδιδε τα προσωπικά του αντικείμενα!
Η Αθηνά Παναγούλη, με ψυχραιμία και σοβαρότητα αρχαίας Μάνας, παρέλαβε από τον Σταύρο Ζαχαράκη τα πράγματα του νεκρού παιδιού της…
Ήταν μια συγκλονιστική μαρτυρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ!
Λίγο μετά τη δολοφονία του Παναγούλη, ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε και μελοποίησε τους παρακάτω στίχους:
«Εκείνος ήταν μόνος μες στα πλήθη
εκείνος ήταν μόνος στο κελί
γι’ αυτόν αργά τραγούδησες
πολύ αργά, πολύ αργά…
Εκείνος δεν ακούει τη φωνή σου
η αγάπη σου είναι νεκρή γι’ αυτόν
είναι νεκρά τα λόγια κι οι λυγμοί σου
αργά η μνήμη αργά και το φιλί σου
πολύ αργά πολύ αργά
Εκείνος ήταν ήρεμος κι ωραίος
κι εσύ σπαράζεις μόνος κι ορφανός
εκείνος ήταν δίκαιος κι απέραντος
σαν ουρανός, σαν ουρανός
Κι εσύ φωνάζεις τώρα τ’ όνομά του
στο αίμα του ορκίζεσαι μ’ οργή
περίμενε στην ώρα του θανάτου
σαν τη βροχή μας φεύγει τώρα το παιδί
σαν τη βροχή σαν τη βροχή»…
Αθάνατος!!!
Υ. Γ. Όλα όσα αφορούν την αποκάλυψη των δολοφόνων του και τη δίκη παρωδία που ακολούθησαν έχουν καταγραφεί στο διαδίκτυο…
