Θα καταφέρουμε άραγε κάποτε να ξεφύγουμε από τον κλοιό της αυτοεκπληρούμενης προφητείας; Να μη μας λένε πια τα ψέματα που γνωρίζουν ότι θέλουμε να ακούσουμε;
Δεν είμαι καθόλου σίγουρη, ακόμα και μετά από μία μακρά περίοδο μνημονίων, την οποία «πληρώσαμε» πολύ ακριβά...
Αυτό για το οποίο μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, ως δική μου κρίση απέναντι στα πράγματα, είναι το γεγονός ότι πολιτικά, και όχι μόνο, ακούμε όσα θέλουμε να ακούσουμε. Έτσι δεν χρειάζεται ποτέ να μπούμε στη διαδικασία να αναθεωρήσουμε τίποτα απ' όσα πιστεύουμε. Εκτός από κάτι "μικροαλλαγές", τις οποίες μπορεί να "αντέξει" η ψυχοσύνθεσή μας.
Αναζητούμε την ομοιότητα στην άποψη του άλλου. Αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε πιο ασφαλείς με αποτέλεσμα μα κλείνουμε τα αυτιά σε ό,τι διαταράσσει την προδιαμορφωμένη μας άποψη.
Νιώθουμε εντάξει, μέσα στο αφαλές πλαίσιο της ιδεολογικής ομοιομορφίας, -αν όχι για την ορθότητα της άποψής μας- τουλάχιστον για την ορθότητα των ιδεολογικών μας αρχών και αξιών.
Έτσι, είμαστε ικανοποιημένοι που βρισκόμαστε πάντοτε στη σωστή πλευρά της ιστορίας και του πολιτικού χάρτη.
Ας μην πάμε μακριά. Ας μείνουμε για λίγο στην πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΪ. Δεν θα πάρω θέση απλά θα ήθελα να θίξω μόνο τούτο. Ουσιαστικά όσοι παρακολούθησαν την συνέντευξη είχαν σχεδόν προαποφασίσει το πρίσμα υπό το οποίο θα την έβλεπαν. Ξέραμε σε ποιον τηλεοπτικό σταθμό βρισκόταν ο κ. Τσίπρας, σε ποια πρόσωπα θα έδινε συνέντευξη και αυτό αυτομάτως επηρέασε την άποψή μας.
Αν δεν ήταν τα συγκεκριμένα πρόσωπα, στον συγκεκριμένο σταθμό όμως, ενδεχομένως να δεχόμασταν ότι οι δύο δημοσιογράφοι ρώτησαν πράγματα (εξαιρώ το ύφος), που έπρεπε να ρωτήσουν, έχοντας απέναντι τους, τον Πρωθυπουργό της χώρας και εκ νέου διεκδικητή του πρωθυπουργικού θώκου. Και για να μην παρεξηγηθώ, αντίστοιχα, στον ίδιο-αυστηρό- τόνο, θα έπρεπε να τεθούν τα ερωτήματα και στον κ. Μητσοτάκη. Αλλά πότε γίναμε θιασώτες των ίσων αποστάσεων και των ισορροπιών ακόμα και ως πολίτες, για να το κάνουμε τώρα;
Μη μου πείτε ότι οι περισσότεροι, δεν τάχθηκαν a priori, στη μία ή την άλλη πλευρά; Των δημοσιογράφων του τηλεοπτικού σταθμού που, με κάθε αφορμή στοχοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ ή του αριστερού Αλέξη Τσιπρα, που έδωσε «ρεσιτάλ» απαντήσεων σε ένα καθ’ όλα εχθρικό περιβάλλον; Αυτό θα συμβαίνει όσο δεν εκπαιδευόμαστε να ακούμε τα επιχειρήματα του άλλου και απλά περιμένουμε στη γωνία για να δώσουμε εμείς την καλύτερη απάντηση! Αυτό συμβαίνει και θα συμβεί (ξανά), σε κάθε τηλεοπτική συζήτηση που παρακολουθούμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες.
Θα ακούσουμε με προσοχή τα επιχειρήματα του "δικού μας" και θα σκεφτούμε «μωρέ, καλά τα λέει», ενώ όταν παίρνει τον λόγο ο «εχθρός», είτε τον ακούμε απλώς διεκπεραιωτικά, είτε «βράζουμε» από οργή και ενώ αυτός επιχειρηματολογεί, εμείς ψάχνουμε αντεπιχειρήματα που θα ενισχύσουν την ήδη διαμορφωμένη και παγιωμένη άποψη.
Επομένως, δεν έχουμε ποτέ τα αυτιά μας ειλικρινώς ανοιχτά στην άποψη του άλλου. Και κάπως έτσι οδηγούμαστε στο φανατισμό ενάντια στην άλλη άποψη.
Και κάπως έτσι δεν αλλάζουμε ποτέ προς το καλύτερο.
Ελπίζω να μην...οδεύσουμε έτσι στις κάλπες της 7ης Ιουλίου.
