Μαντινάδες

Ψευτιά πρωταπριλιάτικη

ήτανε «τ’αγαπώ σου»

και μάσκα αποκριάτικη

είχες στο πρόσωπό σου.

Όλο το χρόνο μου ’λεγες

ψευτιές και παραμύθια

και μόνο την πρωταπριλιά

μου είπες την αλήθεια.

Ίντα πως μπήκε η Άνοιξη

κι ήρθαν τα χελιδόνια;

Απ’ τση καρδιάς μου την κορφή

δεν λιώσανε τα χιόνια.

Διαμάντι μου όντε σ’ εύρηκα

πέταξα απ’ τη χαρά μου

και θησαυροφυλάκιο

έκαμα την καρδιά μου.

Άργησες να ’ρθεις να με βρεις

κι έχει ο καιρός περάσει

έχουν ασπρίσει τα μαλλιά

και το κορμί γεράσει.

Το πάθημα είναι μάθημα

και η ζωή δασκάλα

έπαθα μα δεν έμαθα

και κάνω λάθη κι άλλα.

Πάει το χθες, το έζησα

το σήμερο το είδα

το αύριο μ’ απασχολεί

αλλά δεν έχω ελπίδα.

Είσαι το χθες, το σήμερο,

το αύριο για μένα,

δεν εφαντάστηκα ζωή

λεπτό χωρίς εσένα.

Θέλω τον τάφο μου ψηλά,

στην Κορακιά από πάνω

να καμαρώνω απ' τον Καλέ

την ομορφιά σου Βιάννο!

Μαγκουφάκης Κωστής