Υπάρχουν στιγμές σαν κι αυτές, που τα λόγια μοιάζουν φτωχά. Μπροστά σε μια ζωή που χάθηκε τόσο άδικα, τόσο ξαφνικά, το μόνο που μένει είναι μια σιωπή βαριά. Μια σιωπή που δεν ξέρει τι να πει, μόνο να νιώσει.
Σε μια μικρή κοινωνία, τίποτα δεν είναι μακριά.
Ο πόνος δεν αφορά μόνο τους «άλλους». Ακουμπά όλους μας. Μπαίνει στα σπίτια μας, κάθεται στο τραπέζι μας, γίνεται σκέψη, φόβος, αγωνία.
Και τότε… έρχεται εκείνο το ερώτημα που δεν μας αφήνει ήσυχους: Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Πώς γίνεται η ανθρώπινη ζωή να χάνει την αξία της τόσο εύκολα;
Και μέσα σε όλα αυτά... σκέφτομαι τη μάνα.
Τη μάνα που γεννά, που μεγαλώνει, που αγωνιά. Τη μάνα που κρατά ένα παιδί στην αγκαλιά της και το μαθαίνει να περπατά στον κόσμο. Ποιον κόσμο, όμως; Έναν κόσμο που θυμώνει εύκολα; Που δεν συγχωρεί; Που αφήνει τον θυμό να γίνει πράξη; Και σκέφτομαι: Μπορούμε να αλλάξουμε κάτι; Ίσως όχι όλα. Ίσως όχι αμέσως. Αλλά ίσως… από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Από το σπίτι. Από εκεί που μαθαίνεται η αξία της ζωής.
Ο σεβασμός
Το μέτρο
Η ευθύνη
Από εκεί που ένα παιδί μαθαίνει ότι ο άλλος δεν είναι εχθρός. Ότι ο θυμός δεν είναι λύση. Ότι η ζωή… δεν επιστρέφεται. Δεν ξέρω αν υπάρχουν απαντήσεις. Ξέρω μόνο πως όταν χάνεται μια ζωή, χάνεται κάτι από όλους μας.
Και μένει μια ευχή… Να μη συνηθίσουμε ποτέ. Να μη γίνει ο πόνος είδηση που προσπερνάμε. Να μη μάθουμε να ζούμε με αυτό. Γιατί τότε… θα έχουμε χάσει πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.
