«Εύκολα που περνώ απ’ τα μάτια σου στον ουρανό απ’ το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσας απ’ το μικρό σου δάχτυλο στου ζαφειριού το αστέρι Έλπιση φήμη του Φωτός έχταση απέραντη Ό,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει»…
Οδυσσέας Ελύτης
(Ανοιχτό γαλάζιο)
Καθώς οδηγούσα, ανάμεσα στον Πεύκο και το Κεφαλοβρύσι, άκουσα το τρυφερό κάλεσμα της ανθοφοριάζουσας φασκομηλιάς.
Δίχως δεύτερη σκέψη, σταμάτησα για να απολαύσω τον εαρινό οργασμό! Πράγματι, ένας κόσμος αλλιώτικος, γεμάτος βουητά και αρώματα! Και χρώματα. Πολλά χρώματα!
Οι πλούσιες βροχοπτώσεις του Μαρταπρίλη αλλά και η πρόσφατη μαγιάτικη δροσεράδα έχουν ξεσουβιάσει φυτά και δέντρα, δωρίζοντάς μας ένα μαγευτικό καμβά χρωμάτων .
Από τη μια το βαθύ πράσινο του πρίνου και του πεύκου κι απ’ την άλλη τα ελκυστικά άνθη της φασκομηλιάς, του αλάδανου, του δενδρολίβανου, του σπάρτου, του ασπάλαθου, της κουτσουνάδας, της γαλατσίδας και της μοσχοκαυκαλίδας…
Αλλά κι αυτό το ναζιάρικο λίκνισμα του αγγέλαμου έχει το χάζι του…
Ψηλά, στα Βιαννίτικα αόρια, το κατάλευκο μαγιάτικο χιόνι, αλλά και στο βάθος του νοτιά, το κυανούν της θάλασσας στοιχειοθετούν το λόγο του ποιητή: «Εύκολα που περνώ απ’ τα μάτια σου στον ουρανό,απ’ το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσας»…
Όσοι (τυχεροί) διέλθετε το δρόμο από το Κεφαλοβρύσι προς τον Πεύκο (ή αντίστροφα), βγάλτε το πόδι απ’ το γκάζι και βάλτε το στο φρένο και σταματήστε στην άκρη.
Αξίζει…
Ο αλάδανος
Σημείωση: Οι φωτογραφίες προς τεκμηρίωση των γραφομένων…
Ο αλάδανος 
