Και την αγάπη, τη παλιά, τη πρώτη, ανεστορήσου...

Σκέψη μου, ξετρουμίσου μπλιό

και πιάσε τα σοκάκια.

Παρ' ορταγιά σου τη καρδιά, γέμισε το βουργιάλι...

Με λογισμούς και θύμισες κι ερωντικά κανάκια.

Κι ανεστορήσου του παλιού,

καλού καιρού σου πάλι...

Ν' ανεντρανίσει το κορμί,

ν' αντισταθεί στα γέρα...

Και δώσε τω ποδιώ φτερά, τ' ανάπλαγα να πιάσω.

Και να λουστώ τση ταχιχής, το δροσερόν αέρα...

Και πως σιμώνω στα στερνά,

τση ζήσης να ξεχάσω.

Πόβγαλε τσ' αναστεναγμούς

που 'χουν οι χρόνοι 'φήσει...

Και τσ' άνοιξης τσ' αρωδαμούς αποκαμάρωσε τσι.

Να παρ' ο μπέτης αναπνιά κι άρωμ' απο τη φύση...

Και τσι πρικιές, κακές στιγμές,

απολησμόνησέ τσι.

Και την αγάπη, τη παλιά,

τη πρώτη, ανεστορήσου...

Και στη γλυκιάν αγκάλη τση...

θέσε κι αποκοιμήσου.....

Γιώργης Ραπτάκης