Επόθανε η "Λευτέραινα" κι εσώπασ' η καντάδα...

Ίντα 'παθ' ο "Μπαλέμιδος";

Ίντα 'χει το "Πετρούνι";

Κι εσώπασ' η "Καβαλαρά" και λέρια δε γροικούντε;

Κι η "Πλάκα" ανεστουλουχά κι ο "Βράσκος" εξεράθη;

Που 'καμε τόσανα νερά και τόσα κουκοσάλια;

Και στ' "Απλατάνου" τα κλαδιά, πουλιά για 'δε φωλένε;

Ζάλα γιάντα δε σύρνουντε στ' "Αή Γιωργιού" τσι σκάλες;

Και στου "Σωρού" τσ' ανηφοριές, βιολί για 'δε γροικάται;

Μόνο γροικούνται πένθιμα τα σείστρα τ' "Αρχαγγέλου";

-Επόθανε η Λευτέραινα κι εσώπασε τ' αηδόνι.

Κι εστάθηκε το πέταλο στ' αργαστηριού τα χτένια.

Και ποιος θα πάει το σταμνί, στη βρύση στο "Πλακάδω"

να πάρει αμίλητο νερό, να δώσει του Κληδόνου;

Κι ο "Κάτω Μύλος" μοναχός τσι πέτρες δε τσ' αλέθει...

Γιατί, δεν έχει συντροφιά μπλιό του τσι μαντινάδες

και δε ξανακινά κιανείς, μπλιό με τον "Καρυδιώτη"

Επόθανε η "Λευτέραινα" κι εσώπασ' η καντάδα...

Φωτογραφία: Λευτέρης Σπανάκης