Κραυγή αγωνίας από τον Πρόεδρο της Αγροτικής Συναιτεριστικής Οργάνωσης Ελαιπαραγωγών Δήμου Βιάννου κ. Χάρη Γουρνιεζάκη, καθώς όπως αναφέρει στην επιστολή του «η περασμένη ελαιοκομική περίοδος άφησε πίσω της τεράστιες απώλειες. Η μείωση της παραγωγής άγγιξε σε πολλές περιοχές το 70%, πλήττοντας καίρια το εισόδημα εκατοντάδων αγροτικών οικογενειών που βιοπορίζονται αποκλειστικά από την ελαιοκαλλιέργεια».
Η δραματική πτώση της παραγωγής συνοδεύτηκε από αισθητή υποχώρηση των τιμών του ελαιολάδου και μια αγορά που παρουσιάζει μηδενική ζήτηση. Οι παραγωγοί αδυνατούν πλέον να διαθέσουν το προϊόν τους, ακόμη και σε τιμές που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά τους έξοδα, με αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες να παραμένουν αδιάθετες.
Την ίδια στιγμή, το κόστος καλλιέργειας έχει εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη. Οι συνεχείς ανατιμήσεις σε λιπάσματα, φυτοπροστατευτικά προϊόντα, καύσιμα και εργατικά χέρια έχουν καταστήσει την ελαιοκαλλιέργεια οικονομικά ασύμφορη, αφού το κόστος παραγωγής ξεπερνά πλέον την τιμή πώλησης του προϊόντος.
«Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να συνεχίσουν να καλλιεργούν τη γη τους με αξιοπρέπεια και να αμείβονται δίκαια για τον κόπο τους», τονίζει ο Πρόεδρος του Α.Σ.Ο.Ε.Δ.Β., Χαρίλαος Γουρνιεζάκης. «Όταν το κόστος παραγωγής είναι μεγαλύτερο από το έσοδο, κανένας παραγωγός δεν μπορεί να παραμείνει βιώσιμος».
Καθώς η ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας της Βιάννου, ο Α.Σ.Ο.Ε.Δ.Β. απευθύνει έκκληση στην Πολιτεία για την άμεση λήψη ουσιαστικών μέτρων. Απαιτείται κρατική παρέμβαση για τη μείωση του κόστους παραγωγής, τη στήριξη του χαμένου εισοδήματος και την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της αγοράς. Σε διαφορετική περίπτωση, ο κίνδυνος εγκατάλειψης των καλλιεργειών και η συρρίκνωση της ελληνικής ελαιοπαραγωγής είναι πλέον προ των πυλών».
Η επιστολή του κ. Γουρνιεζάκη
«Η προηγούμενη ελαιοκομική περίοδος άφησε πίσω της έντονο προβληματισμό και σοβαρές οικονομικές απώλειες για τους ελαιοπαραγωγούς της Βιάννου. Σε πολλές περιοχές, η παραγωγή ήταν μειωμένη ακόμη και κατά 70%, γεγονός που οδήγησε σε σημαντική απώλεια εισοδήματος για εκατοντάδες αγροτικές οικογένειες που ζουν από την ελαιοκαλλιέργεια.
Δυστυχώς, η χαμηλή παραγωγή δεν ήταν το μοναδικό πρόβλημα. Οι τιμές του ελαιολάδου υποχώρησαν αισθητά, ενώ η αγορά παραμένει ουσιαστικά χωρίς ζήτηση. Υπάρχει πραγματική αδυναμία πώλησης του ελαιολάδου λόγω της μηδενικής ζήτησης, με αποτέλεσμα πολλοί παραγωγοί να μην μπορούν να διαθέσουν το προϊόν τους, ακόμη και σε τιμές που δεν κάλυπταν ούτε τα βασικά έξοδα της παραγωγής.
Την ίδια στιγμή, το κόστος καλλιέργειας συνέχισε να αυξάνεται. Η συνεχής άνοδος στις τιμές των λιπασμάτων, των φυτοπροστατευτικών, των καυσίμων και των εργατικών επιβάρυνε δραματικά τον προϋπολογισμό κάθε παραγωγού. Το αποτέλεσμα ήταν σε πολλές περιπτώσεις το κόστος παραγωγής να ξεπερνά ακόμη και την τιμή πώλησης του ελαιολάδου, καθιστώντας την καλλιέργεια οικονομικά ασύμφορη.
Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να συνεχίσουν να καλλιεργούν τη γη τους με αξιοπρέπεια και να αμείβονται δίκαια για τον κόπο τους. Όταν το κόστος παραγωγής είναι μεγαλύτερο από το έσοδο, κανένας παραγωγός δεν μπορεί να παραμείνει βιώσιμος.
Η ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας της Βιάννου και βασικό πυλώνα της αγροτικής ανάπτυξης. Η Πολιτεία οφείλει να λάβει άμεσα ουσιαστικά μέτρα για τη μείωση του κόστους παραγωγής, τη στήριξη του εισοδήματος των παραγωγών και την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της αγοράς του ελαιολάδου. Διαφορετικά, ο κίνδυνος εγκατάλειψης των καλλιεργειών και η περαιτέρω συρρίκνωση της ελληνικής ελαιοπαραγωγής θα είναι αναπόφευκτος».
