Κάποτε, η Πρωτομαγιά δεν ήταν απλώς μια αργία. Δεν ήταν μόνο λουλούδια, στεφάνια και εκδρομές. Ήταν και δουλειά. Ήταν ο πατέρας που ξυπνούσε νωρίς, όπως κάθε μέρα.
Ήταν τα χέρια του σκληρά, κουρασμένα, μα πάντα πρόθυμα.
Ήταν η μάνα που δεν σταματούσε ποτέ. Στο σπίτι, στο χωράφι, παντού. Κι όμως, δεν θυμάμαι να παραπονιούνται. Όχι γιατί δεν κουράζονταν. Αλλά γιατί είχαν μάθει να αντέχουν. Και να προχωρούν.
Η δουλειά τότε δεν ήταν επιλογή. Ήταν ανάγκη. Ήταν αξιοπρέπεια. Ήταν τρόπος να σταθείς όρθιος. Σήμερα, η Πρωτομαγιά έχει άλλη όψη. Μιλάμε για δικαιώματα. Για ωράρια. Για συνθήκες. Και καλά κάνουμε. Γιατί τίποτα δεν χαρίστηκε. Όλα κερδήθηκαν με κόπο.
Κι όμως…
Κάπου μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα, κάτι μοιάζει να αλλάζει ξανά. Οι άνθρωποι δουλεύουν πολύ. Αγωνιούν περισσότερο. Και πολλές φορές… φοβούνται. Όχι μόνο την κούραση, αλλά την αβεβαιότητα.
Το αν θα έχουν δουλειά αύριο. Το αν θα μπορούν να επιλέξουν. Και τότε σκέφτομαι εκείνους. Δεν είχαν πολλά. Αλλά είχαν μια σιγουριά μέσα τους. Ότι, όσο κι αν κουραστούν, κάτι χτίζουν.
Σήμερα, έχουμε περισσότερα. Αλλά ίσως λιγότερη βεβαιότητα.
Ίσως τελικά, η Πρωτομαγιά να μην είναι μόνο μια μέρα. Είναι μια υπενθύμιση. Ότι πίσω από κάθε δουλειά, υπάρχει ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε άνθρωπο, υπάρχει μια ανάγκη για αξιοπρέπεια. Και αυτό… δεν θα έπρεπε ποτέ να το ξεχνάμε.
