Ολοκληρώθηκαν και φέτος οι φοιτητικές εκλογές, μια διαδικασία που όσοι την έχουν ζήσει μπορούν να σας πουν με σιγουριά ότι πρόκειται για κάτι εντελώς ανούσιο.
Βέβαια πολλά ανούσια πράγματα συμβαίνουν στην χώρα μας, αυτό σε πείραξε θα μου πεις. Ναι, το συγκεκριμένο θέμα με ενοχλεί αρκετά για ένα πάρα πολύ απλό λόγο. Γιατί περιμένεις από ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτή την ηλικία και έχουν την πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία, να έχουν όρεξη να αλλάξουν τα πράγματα και όχι απλά να δώσουν συνέχεια στο χθες.
Έχοντας ζήσει μερικές διαδικασίες από κοντά μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρόκειται για ένα θέαμα αρκετά αστείο αλλά και συνάμα λυπηρό γιατί σκέφτεσαι ότι αυτό που βλέπεις είναι το μέλλον, οπότε σε πιάνει και μια μικρή απογοήτευση.
Φυσικά το πιο αξιοπερίεργο με όλο αυτό το σκηνικό είναι η ένταση που επικρατεί ανάμεσα στις παρατάξεις. Και να πεις ότι μιλάμε για αγεφύρωτες κοινωνικοπολιτικές διαφορές λες πάει στο διάολο, οραματίζονται έναν διαφορετικό κόσμο και μιλούν με επιχειρήματα για το πως θα γίνει καλύτερο το μέλλον μας. Όμως μόνο αυτό που δεν συμβαίνει.
Για να καταλάβετε για τι “χάσμα” απόψεων μιλάμε, η μοναδική τους διαφορά είναι ότι οι μεν κάνουν τα πάρτι τους στο τάδε μαγαζί και οι δε στο απέναντι.
Πέρα από τη πλάκα όμως, αυτές είναι πάνω κάτω οι διαφορές των φοιτητικών παρατάξεων και αυτοί είναι οι τρόποι που σε προσεγγίζουν ώστε να μπεις σε αυτές. Αν είσαι 18χρονος πρωτοετής συνήθως έρχεται μια εμφανίσιμη κοπέλα για να σε βοηθήσει στην εγγραφή σου και το αντίστροφο αν είσαι 18χρονη πρωτοετής. O νοών νοείτω.
Άλλες σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε αυτές τις παρατάξεις είναι τα μέρη διακοπών, όπου και εκεί η κόντρα καλά κρατεί, με το δίλλημα να είναι Πάρος ή Αντίπαρος, και Σαντορίνη ή Μύκονος. Μιλάμε για διαφορές που θα έκαναν τον Άνταμ Σμιθ (πατέρας των κλασικών οικονομικών) και τον Μάρξ να σηκωθούν από το τάφο τους και να έρθουν στα χέρια.
Όμως μέσα σε όλο αυτό το αστείο σκηνικό, υπάρχει και η πρώτη επαφή με το πελατειακό κράτος. Τι εννοώ. Οι σημειώσεις που σου έδωσε μια παράταξη, ώστε να περάσεις ένα μάθημα και η υποχρέωση που έχεις μετά για να τους ψηφίσεις, είναι ένα «μάθημα» ζωής μπορούμε να πούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει στη συνέχεια.
Σίγουρα μπορεί να μιλάμε για κάτι που φαινομενικά μοιάζει αστείο, όμως ουσιαστικά δεν είναι. Και δεν είναι γιατί λίγο πολύ καταλαβαίνεις ότι συνήθειες του χθες συντηρούνται και σήμερα, και μάλιστα από ανθρώπους που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.
ΥΓ Μεγάλη εντύπωση μου έκανε που μεγάλα Αθηναϊκά Μέσα κατέγραψαν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών ως δείγμα για τις κανονικές εκλογές. Μόνο γέλια προκαλεί κάτι τέτοιο, γιατί όσοι έχουν ζήσει μια τέτοια διαδικασία γνωρίζουν πως δεν έχει ουδεμία σχέση με τις Εθνικές Εκλογές.
