Αναμφίβολα αυτό που παρακολουθήσαμε πριν μερικά εικοσιτετράωρα, με την φωτιά στη Νοτρ Νταμ ήταν κάτι το σοκαριστικό, μια εικόνα από αυτές που σου μένουν στο μυαλό και δεν γίνεται να βγει εύκολα από αυτό. Όμως αυτό που ακολούθησε μετά νομίζω πως άγγιξε τα όρια της γραφικότητας.
Δεν θα αναφερθώ στα σχόλια περί επίθεσης στον Χριστιανισμό και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, θεωρώ ότι δεν μπορούμε να τα πάρουμε καν στα σοβαρά. Αυτό όμως που σηκώνει κουβέντα, είναι το κλάμα και ο πόνος που ακολούθησε για ένα κτήριο.
Ναι, δεν αντιλέγω, δεν μιλάμε απλά για ένα κτήριο αλλά για μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και ένα έργο τέχνης, όμως καλώς ή κακώς είναι απλά ένας ναός. Και χρησιμοποιώ την λέξη «απλά», γιατί δεν μιλάμε για σπίτι κάποιας οικογένειας που θα μείνει στον δρόμο, ούτε για ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σε φωτιά. Κάηκε η «Παναγία των Παρισίων», νομίζω μπορούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας.
Προσωπικά πέρα από το άσχημο θέαμα που παρακολούθησα, που μέχρι και με στενοχώρησε έως ένα βαθμό, θα ένιωθα αυτό τον σπαραγμό που διάβασα από αρκετούς, αν χανόντουσαν ανθρώπινες ζωές ή οικογένειες έμεναν στο δρόμο -όπως έγραψα και παραπάνω-.
Στο μυαλό μου η οποιαδήποτε ανθρώπινη ζωή, μπαίνει πάνω από ένα μνημείο ή ένα ναό. Αυτά μπορείς να τα επαναφέρεις, μπορείς να τους δώσεις συνέχεια. Βλέπετε ως άνθρωποι έχουμε το προνόμιο σε σχέση με τα ζώα να θυμόμαστε αλλά και να μπορούμε να μεταφέρουμε τις γνώσεις μας στις επόμενες γενιές. Υπάρχει μια συνέχεια στην ανθρώπινη ύπαρξη. Επομένως μπορώ να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο θέμα σε δύο χρόνια θα έχει ξεχαστεί και ο συγκεκριμένος ναός θα συνεχίσει να προσελκύει αρκετούς τουρίστες από όλο τον κόσμο, ίσως και περισσότερους μετά από την φωτιά.
Σε αυτό όμως που θέλω να σταθώ είναι στις γραφικότητες αλλά και τις υπερβολές που διαβάσαμε μερικές ώρες μετά το σκληρό συμβάν. «Είμαστε Παρίσι», «Ένα κομμάτι της ψυχής μας χάθηκε» και γενικά τέτοιου τύπου σουρεάλ ατάκες έκαναν την εμφάνιση τους και το «ταξίδι» τους στο διαδίκτυο. Ειλικρινά νομίζω με έπιασε πονοκέφαλος από την γραφικότητα μερικών, οι οποίοι έδειξαν φυσικά την ευαισθησία τους μέσα από τα social media.
Και όχι δεν είμαι κάποιος δεν σέβεται την τέχνη και όλα αυτά που μας έχει προσφέρει, αλλά καλώς ή κακώς ζούμε σε μια εποχή με γεγονότα ασύλληπτα. Σοκαριστικό ήταν αυτό που έγινε στο Παρίσι με την επίθεση των Τζιχαντιστών. Όχι ότι η κάηκε η «Παναγία των Παρισίων». Καλή η ευαισθησία όμως αρκετές φορές γίνεται γραφικότητα.
Μακάρι αυτή την ευαισθησία να την είχαμε όταν βλέπουμε τις εικόνες από τη Συρία, όταν βλέπουμε προσφυγόπουλα να πνίγονται στο Αιγαίο ή παιδιά στην Αφρική να πεθαίνουν από την πείνα εν έτει 2019. Ο δυτικός πολιτισμός φαίνεται πως είναι “μανούλα” στο να πενθεί για το καθετί ανούσιο, όμως στα πραγματικά οδυνηρά έχει μάθει να σφυρίζει αδιάφορα και να ποστάρει φωτογραφίες στο Instagram από κάθε «Παναγία των Παρισίων».
ΥΓ Επειδή διαβάζω για κάτι ποσά πάνω από το ένα δις., ότι έχουν μαζευτεί για να ξαναφτιαχτεί ο καθεδρικός ναός, θέλω να πω το εξής. Δεν θα υποδείξω σε κανέναν τι θα κάνει με τα λεφτά του, όμως ειλικρινά καλό να είναι να υπάρχει και λίγο σεβασμός. Ένα δις για ένα κτήριο, λες και σαν ανθρωπότητα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα μας, ώστε να γίνονται δωρεές για έναν καθεδρικό ναό.
