Και το σουβλί με το λουρί είχε ο παππούς στη βούργια
κι έραβε τα στιβάνια του και τα ’κάνε καινούργια.
Αναστορούμε το σχολειό που ’χε πολλά κοπέλια
κι άκουγες σ’ όλο το χωριό μόνο φωνές και γέλια.
Και πούναι οι ξυλόφουρνοι πούναι τα πατητήρια
οι μύλοι και οι φάμπρικες τα αλώνια τ’ αργαστήρια
Πούναι οι άντρες οι παλιοί που ’χανε περηφάνια
με κρουσαλιδομάντιλα, κιλότες και στιβάνια.
Άχι τα χρόνια τα παλιά πώς τα ’χω νοσταλγήσει
που πχιαίνανε οι κοπελιές με το σταμνί στη βρύση.
Δεν είχε αυτοκίνητα ούτε και μηχανάκια
και στις δουλειές πηγαίνανε με τα γαϊδουράκια.
Δεν είχε τότε κινητά ούτε τηλεοράσεις
και πήγαινες στο καφενέ την ώρα να περάσεις
Δεν είχανε πλυντήρια ετότε οι γιαγιάδες
στη σκάφη και στο ποταμό κάνανε τις μπουγάδες.
Και ο Βοσκός στα πρόβατα πήγαινε να βοσκίσει
ν’ αρμέξει στα χαλκώματα και να τυροκομίσει.
Αναστορούμε τη Γιαγιά στο αργαλειό να φαίνει
με τη σαΐτα τις κλωστές να τις περνά στο χτένι
Και να πατεί το πέταλο σαν να γροικώ τον ήχο
και το λυχνάρι να θωρώ να κρέμεται στον τοίχο.
Τέτοιες εικόνες όμορφες στο νου μου όταν τις φέρνω
θαρρώ στα κοπελάτα μου ότι ξαναγιαγέρνω…
Στην κεντρική φωτογραφία ο Βιαννίτης μαντιναδολόγος Κωστής Μαγκουφάκης προσκεκλημένος από το Νηπιαγωγείο Βιάννου μιλά στα παιδιά για περασμένα ήθη και έθιμα.
