Η συγκλονιστική φωτογραφία του Όσκαρ Αλμπέρτο Μαρτίνες και της κορούλας του, Βαλέρια, να κείτονται μπρούμυτα στην όχθη του ποταμού Ρίο Γκράντε που χωρίζει τις ΗΠΑ από το Μεξικό, έκανε τον γύρο του διαδικτύου.
Το ανθρώπινο δράμα πίσω από τις ανάλγητες πολιτικές μετανάστευσης. Σοκ, συγκίνηση, επίκληση στην ανθρωπιά που χάθηκε. Τα ακούσαμε, τα είδαμε και τα διαβάσαμε στους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Κάναμε τη στάση μας σε αυτή την είδηση, δακρύσαμε, εξοργιστήκαμε, ίσως και κάποιοι από εμάς, έκαναν αυτό το δράμα, για λίγο, δικό τους.
Ε, και;
Όλα αυτά, όσο διαρκεί ο «μαγνητισμός» που προκαλούν σκληρές φωτογραφίες ανθρώπινου δράματος, στα μέσα ενημέρωσης και τις οθόνες των κινητών.
Μπορεί άραγε μία φωτογραφία να αλλάξει τον κόσμο; Για πόσο θα μας στοιχειώνει η φωτογραφία του πατέρα που είχε βάλει μέσα από τη μπλούζα του, το κορίτσι του; Για πόσο θα θυμόμαστε το χεράκι της μικρής, τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του, προτού εντοπιστούν και οι δύο νεκροί, ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου; Ο χρόνος έχει δώσει ήδη την απάντηση.
Ήταν Σεπτέμβριος του 2015 όταν το νερό ξέβρασε νεκρό στη θάλασσα σε μια παραλία, το μικροσκοπικό σώμα ενός παιδιού τριών ετών από τη Συρία, με ένα κόκκινο μπλουζάκι. Τότε όλοι, ήμασταν Αϊλάν. Έγινε- για λίγο- κι εκείνη, εικόνα αφύπνισης για όλη την κοινωνία. Όπως ο Όσκαρ και η μικρή Βαλέρια. Προχθες ήμασταν- για πόσο αναρωτιέμαι- Όσκαρ και Βαλέρια με την τραγωδία και αυτού του μικρού παιδιού, να συμβολίζει την απελπισία και το δράμα χιλιάδων άλλων.
Ο Όσκαρ και η οικογένειά του έφυγαν από το Ελ Σαλβαδόρ τον Απρίλιο, με την ελπίδα ότι θα έβρισκαν δουλειά στις ΗΠΑ και θα αγόραζαν σπίτι. Απελπισμένοι από την αναμονή μέχρι να υποβάλουν αίτηση για άσυλο, προσπάθησαν κατόπιν να φτάσουν κολυμπώντας στις ΗΠΑ.
Γιατί τα ανοιχτά σύνορα σημαίνουν "βίαιο έγκλημα, ναρκωτικά και trafficking ανθρώπων", σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ
Γιατί έχουμε μάθει να υψώνουμε τείχη
Γιατί ξεχνάμε να βλέπουμε τον κόσμο υπό ένα πανανθρώπινο πρίσμα
Γιατί είναι πιο εύκολο να αδιαφορείς παρά να αισθάνεσαι
Να επιτίθεσαι παρά να ανέχεσαι
Να φωνάζεις παρά να ακούς και να ζεις στο δικό σου μικρόκοσμο κλείνοντας τα μάτια στο «μεγάλο κάδρο»
Έτσι, πολλές φορές οι ανθρωπιά μας «ξεβράζεται» στις ακτές….
