Η οικονομική κρίση στη χώρα μας έχει δημιουργήσει το τέλειο άλλοθι και την καλύτερη δικαιολογία για να εξηγηθούν μερικές συμπεριφορές συμπολιτών μας. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει, η κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως αξιακή και κοινωνική. Δεν ξεκίνησε το 2008, αλλά αρκετά χρόνια πριν.
Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και σαφής θα αναφέρω μια ιστορία -για αυτό ας μου επιτραπεί το πρώτο πρόσωπο- που αν δεν ήμουν μάρτυρας της, τολμώ να πω πως δεν θα την πίστευα ή θα την χαρακτήριζα «φουσκωμένη».
Ένα συγγενικό μου πρόσωπο βρέθηκε στο νοσοκομείο πρόσφατα, όπου η παραμονή του σε αυτό για μερικές μέρες κρίθηκε αναγκαία λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης. Όσο και να κάνει εντύπωση η συγκεκριμένη ιστορία δεν αφορά τα «στραβά» των δημόσιων νοσοκομείων, που για να είμαι ειλικρινής έμεινα έκπληκτος με ευχάριστο τρόπο, καθώς αυτό που είδα ήταν οργάνωση, φροντίδα και καθαριότητα, γεγονός που αναμφίβολα είναι αισιόδοξο και ευχάριστο. Όμως αυτή η θετική παρατήρηση αφορά ένα άλλο ζήτημα, που δεν θα ήταν κακό να θίξουμε κάποια στιγμή (μη λέμε μόνο τα κακά).
Η συγκεκριμένη ιστορία αφορά τα «στραβά» μας και δείχνει ότι δεν υπάρχει σωτηρία αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία εμείς οι ίδιοι.
Χαρτί υγείας και σαπούνι ούτε για δείγμα στις τουαλέτες. Όταν παρατήρησα το συγκεκριμένο γεγονός, καθώς ήθελα να πλύνω τα χέρια μου, μίλησα στην υπεύθυνη την οποία είχα δει κάποια στιγμή ότι είχε μπει στην τουαλέτα και κρατούσε ρολά χαρτιού.
«Ε, δεν μπορώ άλλο, δύο κούτες με χαρτιά υγείας και δεν ξέρω πόσα σαπούνια έχω αλλάξει σήμερα. Δεν μπορώ άλλο», η αντίδραση της υπαλλήλου η οποία πραγματικά ήταν απογοητευμένη και κουρασμένη.
Στη συνέχεια έκανα την αφελή ερώτηση «τι συμβαίνει;», με εκείνη να μου απαντάει επίσης με ερώτηση «δεν καταλαβαίνεις;». Μου φαινόταν τόσο αδιανόητο που πιθανότατα δεν ήθελα να το πιστέψω, πως υπάρχουν άνθρωποι που κλέβουν τα σαπούνια και τα χαρτιά υγείας από τα δημόσια νοσοκομεία και μάλιστα σε θάλαμο -αν έχει κάποια σημασία βέβαια αυτό- που οι περισσότεροι ασθενείς ήταν ηλικιωμένοι.
Δεν ξέρω αν εκνευρίστηκα ή απογοητεύτηκα. Το σίγουρο είναι πως ένιωσα άσχημα για τους υπαλλήλους που πραγματικά κάνουν τη δουλειά τους με εξαιρετικό τρόπο και αρκετή υπομονή, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Δυστυχώς ακόμη και αυτό το μικρό παράδειγμα δείχνει πως δεν σεβόμαστε τίποτα ως κοινωνία, αλλά και ότι η κρίση που περνάμε στην χώρα μας είναι πρωτίστως αξιακή.
ΥΓ. Πιθανότατα κάποιοι που έχετε και μεγαλύτερη οικειότητα με νοσοκομεία να διαβάζετε αυτό το κείμενο και να λέτε «καλά ρε φίλε, που ζεις;». Ίσως έχετε δίκαιο. Δεν είχα ότι ο κόσμος που ζούμε είχε φτάσει τόσο χαμηλά.
