Από τς Αγιές Παρασκιές κι από το καταπράσινο κάμπο (χειμώνα - καλοκαίρι) οντεν εφύγαμε για τ Αμιρα, ήμουνα δεν ήμουνα 3 χρονώ...
Μια ηλικία που κι εμένα μου κάνει εντύπωση...
Πως γίνεται, να 'ναι χαραγμένη στη μνήμη μου!
Θυμούμαι σκηνές παράξενες...
Όπως για παράδειγμα... μια φορά, στη μικρή πλατεία τση γειτονιάς, δυο κοπέλια να μαλώνουνε...
Ξύλο! Και των γονέων, που λένε...
Πολύ καιρό αργότερα, όταν το ανάφερα τυχαία στη Μάνα μου, έμαθα τα ονόματα τως...
Ο Αντρέας και ο Νικηφόρος ήτανε....
Τα αίματα από τσι κεφαλές τως μου κάμανε εντύπωση και μάλλον, αυτό έγινε η αιτία να μη ξεχάσω τη σκηνή.
Η συχωρεμένη η Μάνα μου, καλό θεώρησε να τσι ξεχωρίσει...
-"Διάλε παρέ τα και να σκοτωθούνε θέλει"...
Και... Βρήκε το τρόπο...
Μια κλιματόβιτσα, εδίπλωσε και... ξεκίνησε τη διαδικασία του ξεχωρισμού.
Μια στον κώλο του Αντρέα, μια στου Νικηφόρου...
Επρόβαλε και το Ρινιώ, η μάνα του Αντρέα και τση 'δινε θάρρος...
-" Δως τως μωρή... Δως τως!"
Και δως του ξυλιές η μάνα μου, με την ευχή τση θειάς Ειρήνης...
Ποιο πολύ φαίνεται, επονούσανε οι ξυλιές από τα χέρια τση μάνας μου, παρά από τσι πετρές που πετούσανε ο ένας στον άλλο...
Κι αναγκαστικά, για να γλυτώσουνε τσι "κλιματσές", ο ένας έφυγε δυτικά κι ο άλλος ανατολικά...
Το ωραίο ήτανε το παράπονο του Νικηφόρου προς τη Μανα μου...
Απάνω στο κλάμα και με τη μια χέρα στον κώλο, να τρίβει τσι ξυλιές, την άλλη στη κεφαλή του να πολεμά να στέσει τα αίματα, από τσι πετρές, τση λέει...
-"Μπράβο! Μπράβο! Ετσά ξεχωρίζουνε;"...
Το βράδυ, όλα αυτά τα ξαναείδα... Όνειρο!!!!!
Μόνο που ήτανε πιο... εμπλουτισμένο!!!!
Οι κώλοι τως, λέει.... είχανε πάρει Φωτιά!
Άσε που περνώντας από δίπλα μου, ο Αντρέας, κλαμμένος, δαρμένος, ξεκαυκαλωμένος, με ρώτησε ευγενικά...
-" Καλά σαι μωρέ; Καλά σαι;"...
Πράσινος ο κάμπος, που λες...
Το μάτι σου γαλήνευε...
Οι κρεβατίνες, με το γλυκό καρπό τως, πάντα με μαγεύανε...
Σε σημείο τέτοιο, που οντεν επήγαμε κι εκάτσαμε στη καλύβα, ένιωθα ότι μου λείπανε!!!
Σε τέτοιο βαθμό που, βρήκα μια... μολόχα!!!!
Μια μολόχα έγινε το "αμπελάκι" μου...
Τηνε περιποιούμουνε σαν κάτι πολύτιμο.
Μέχρι και τρόπο να τη ποτίζω βρήκα!
Από... τη σκάφη τση μάνας μου, που μας έπλυνε τα ρούχα, είχα σκάψει ΚΑΤΑΠΟΤΗ μ ένα κακοσκαπετάκι που είχα βρει και πήγαινα τα... σαπουνόνερα στη ρίζα τση...
Καρπό, γλυκό σταφύλι βέβαια, ποτέ δε μου έδωσε....
Μα το αμπελάκι μου, στη παιδική μου κεφαλή το είχα!!!
Κι από τα μάτια μου, δεν στερήθηκα το λιγοστό πράσινο χρώμα (τση μολόχας) που τη ψυχή μου γαλήνευε...
Μέχρι που μεγάλωσα...
