Το Λυκαυγές του Κόσμου

Όντε προβαίρνει η αυγή και τ’ άστρο πάει να θέσει

έναν σαλό της γης ζητούν να βάλουνε στη μέση

Δαίμονα ή Αρχάγγελο, ψεύτη μα και μπαμπέση

Μα λείπει το ενδιάμεσο, στο φως και στο σκοτάδι,

που ’ναι αδέρφια δίδυμα, της Μάνας τους το χάδι.

///////////

Το Λυκαυγές γεννήσανε στα σύμπαντα να ζήσει,

να στολιστεί η απαρχή στο σκοτεινό στη κτίση.

Κι έρχονται οι αχτίδες του π'του σύμπαντος τις στράτες

οι γερανοί της μαύρης γης με πεθυμιές γεμάτες

ν’ αγγίξουνε τα άθωρα, να τα χιλιοχαδέψουν,

στα μάτια μας τα σφαλιστά το υφάδι τους να πλέξουν.

//////////

Ώρα που τ’ όνειρο σκορπά κι αφήνει τους ανθούς του

γίνεται ο κόσμος ο παλιός σύμπαν του εαυτού του.

Στο λυκαυγές ξεχάστηκα, κι έγινα φως και χρόνος,

όσο κρατάει ο ορίζοντας και στην πληγή ο πόνος

Τούτο ’ναι το ενδιάμεσο, του κόσμου οι διαστάσεις

που καταργούν τα σύνορα κι όλες τις αντιφάσεις.

Ηρακλής Αντωνογιαννάκης

Φωτογραφία Ηρακλή Αντωνογιαννάκη: Νότια Αστερούσια