Λοχία τον είχα στο στρατό... Σειρά μου... Μαζί παρουσιαστείκαμε στο κέντρο, αλλά κάποια στιγμή χωρίσαμε αφού ο Γιώργης ο Ρουσσάκης από τς Αποστόλους έπρεπε να περάσει Λ. Υ. Β. (Λόχος Υποψήφιων Βαθμοφώρων)
Καλά τα κατάφερε...
Εγώ, στη πύλη τον υποδέχτηκα με τα λοχιόσημα στα μπράτσα τση στολής του..
Στον ίδιο θάλαμο, στον ίδιο λόχο, δίπλα δίπλα τα κρεβάτια μας..
Δεν ήθελε πολύ να γενούμε οι καλύτεροι φίλοι. Και οι φιλίες του στρατού, μένουνε ανεξίτηλες στο χρόνο...
Μια φορά, πήραμε μαζί άδεια...
Από το Μανταμάδο Λέσβου, φύγαμε παρέα για το Πειραιά.... Δυο μέρες ταξίδι.
Την άλλη μέρα φτάσαμε Πειραιά και μέχρι το βράδυ, που θα παίρναμε το άλλο καράβι για τη Κρήτη, ίντα 'θελα κάνομε στην Αθήνα;
Εν τω μεταξύ σε προηγούμενο ταξίδι μου, είχα συναντήσει το μακαρίτη το Μάνθουλα το χωριανό μου, παλιό ναυτικό και μου είχε δώσει ραντεβού οπότε με βγάλει η περασά από την Αθήνα, στο Μέγα Αλέξανδρο τη καφετέρια τση Ομονοίας (για όσους θυμούνται)
-"Αντε (λέω του Γιώργη) να πάμε στο τάδε μαγαζί, που μπορεί να βρούμε κανένα χωριανό, να περάσει η ώρα...
-" Πάμε "(μου λέει)
Ξαφνικά, εμφανίζεται κι ένα χωριανάκι του, που κι αυτός υπηρετούσε τη θητεία του σε κάποιο άλλο τάγμα...
Τον εκαλέσαμε μαζί και ξεκινήσαμε..
Εγώ, μετοχοκόπελο δεν είχα ξανά θεωρώντας πόρτα με.... Φώτο κύτταρα..
(κατέχεις, αυτές που ανοίγουνε πριν τς αγγίξεις. Από δικού τως)
Το καταλάβανε οι δαιμόνοι και σκεφτήκανε να με πειράξουνε...
-"Να!!! Εκειέ, είναι το μαγαζί που λες...
Έμπα και παράγγειλε μας καφέ, μέχρι να πάρουμε τσιγάρα και εφημερίδα από το περίπτερο κι ερχόμαστε"....
(λες και είμαστε στο χωριό)
-"Εντάξει" λέω εγώ και παίρνω φόρα να μπω στο Μεγα Αλέξανδρο... Στη πόρτα, κοντοστάθηκα... Χερούλι δεν εθώρουνα...
Και βάνω με το νου μου, πως τη σπρώχνεις ν ανοίξει και το χερούλι το χει από μέσα.
Κι απλώνω τη χέρα μου να τη σπρώξω κι ανοίγει μοναχή τση και με τη φόρα που χα., χάνω τη ισορροπία μου και....
Πέφτω με τα μούτρα στη μέση μέση....
Ο Ρουσσάκης με το χωριανό του, έχουνε λυθεί στα γέλια... Κι εγώ παλεύω να καταλάβω "ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΆΒΟΛΟ ΆΝΟΙΞΕ Η ΠΌΡΤΑ ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΓΊΞΩ!!!!!
Μετά από το απολυτήριο μας, δεν εξανάσμίξαμε....
Τυχαία τον είδα προ καιρού στο Βενιζέλειο...
Γεράσαμε σειρά....
Μα η φιλία του στρατού δεν ξεχνιέται...
