Αποφάσισα σήμερα να κάνω ένα ταξίδι στο χρόνο και στις μνήμες. Ένα ταξίδι γεμάτο όνειρα, εικόνες, μπόλικο συναίσθημα, αλλά και πόνο. Μια βιωματική κατάθεση ποτισμένη με τις μυρωδιές της μυρτιάς και της φασκομηλιάς.
Μεγάλωσα μέσα στο χώμα, μέσα στις πέτρες, μέσα σε άφθονα γαργάρα νερά και δεν με φόβιζαν ποτέ. Οι άνθρωποι μοχθούσαν καθημερινά όμως με σεβασμό στη γη, για να λάβουν τα αγαθά της. Δεν μπορώ να ξεχάσω, τα χρόνια εκείνα της αθωότητας, τα γαϊδουράκια παρκαρισμένα στον Σμαιλιανό να περιμένουν υπομονετικά να ξεφορτώσει ο μυλωνάς το μιγόμι από σιτάρι ή κριθάρι να αλέσει, να φορτώσει το αλεύρι της χρονιάς ,αφού κράτησε τα αλεστικά και ξεκινούσε πλέον η επιστροφή. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από τον ξυλόφουρνο του μπάρμπα Λεωνίδη και τα παιδιά να τρέχουμε με λαχτάρα για ένα κομμάτι ζεστό ψωμί την «κομμάτα».
Σήμερα κοιτάζω τις πέτρες και τις λακκούβες στους δρόμους του χωριού μου, αυτές τις πέτρες που μου μάτωσαν τα πόδια, τότε στα χρόνια της ξεγνοιασιάς, σήμερα με αναγκάζουν πολύ συχνά να επιδιορθώνω τα ελαστικά του αυτοκινήτου μου. Ας είναι φτωχό το χωριό μου, ας ερήμωσε, ας με πονάνε κάποια πράγματα. Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου κρύβεται σ’ αυτό το μέρος. Οι άνθρωποι που έχουν απομείνει, το καταπράσινο βουνό, οι ρεματιές με τις μυρτιές και τα πλατάνια, οι πλαγιές με την φασκομηλιά και το Θυμάρι, τα παραδοσιακά στενάκια που κάποτε έτρεχα έπαιζα και γελούσα.
Εκείνο που το κάνει πιο γοητευτικό είναι η ομορφιά του που μόνο όταν έφυγα μακριά μπόρεσα να την καταλάβω. Σ’ αυτό το υπέροχο μέρος φέτος το καλοκαίρι το πέρασα εγώ και η οικογένεια μου με το μαρτύριο της σταγόνας. Με θερμοκρασίες καύσωνα στο σπίτι μου δεν μπορούσα να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου για δροσιά. Δεν αναφέρω για ντουζ γιατί αυτό ήταν αδύνατο. Δεν παραγνωρίζω τις φιλότιμες προσπάθειες της τοπικού του χωριού μου όμως «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Αυτό το βασανιστήριο δυστυχώς επαναλαμβάνεται και σήμερα παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις στον αρμόδιο Αντιδήμαρχο. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο άσχημα ένοιωσα όταν επισκέπτες μου στον προαύλιο χώρο του Αγίου Ιωάννη εκστασιασμένοι από την θέα του νότιου Κρητικού αναφωνούσαν «o my god» δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια ομορφιά , απέναντι το φαράγγι «παραθύρι ανοιχτό βλέπει θάλασσας ένα κομμάτι», όπως έλεγε και έγραφε ο μεγάλος Στάθης Μάστορας. Στον εκστασιασμό τους και με την λάβρα της ημέρας άνοιξαν την βρύση για να δροσιστούν. Δυστυχώς ήταν στεγνή. Τι ντροπή! Στο Κεφαλοβρύσι, στο χωριό του Κρυγιού Ποταμού, στο χωριό που κάποτε οι βρύσες ήταν ανοιχτές για να ξεδιψούν οι διψασμένοι και να δροσίζονται οι περαστικοί να περνάμε σήμερα το μαρτύριο της σταγόνας. Δεν θέλω να επεκταθώ απλά περιμένω με «Ιώβεια υπομονή» τις υποσχέσεις.
Κύριε Αντιδήμαρχε μήπως σταματήσει, επιτέλους το μαρτύριο μου αλλά και της οικογένειας μου.
*Ο κ. Κωστής Κοντάκης είναι πρώην Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Κεφαλοβρυσίου
