Δε κατέχω...
Στην αγνή και αληθινή αγάπη, που είχανε ο κύρης κι η μάνα μου, όλη τως τη ζωή, ήτανε ανοιχτό βιβλίο...
Ορκισμένοι μαζί, στα εύκολα και στα δύσκολα...
-"Ίντα χεις Κλεάνθη και παλεύεις στη ζωή σου; "
-"Μια στραβή μάνα! Εσύ Γιάννη;"
-"Μια κουφή μάνα"...
Ιούλιο μήνα γεννήθηκα...
Στα πρόθυρα του θανάτου η "στραβή" γιαγιά μου...
Είχε και "φύγει" με τσι φταρούγες των αγγέλων η πρώτη μου αδερφή...
-"Να προλάβομε, να βαφτίσομε το κοπέλι".
-"Να μη ποθάνει η γρα κι είναι αβάφτιστο".
Ο σάντολος που είχε δώσει χέρι, με το κύρη μου από το Βαφέ, δεν είχε τη δύναμη να ρθει...
Και... Τη σωτήρια λύση, την έδωσε η πρώτη ξαδέρφη τση μάνας μου...
-"Να βάλουμε τη Σοφία μου, να το βαφτίσει;"
Και το 10χρονο κοριτσάκι, που ήτανε παρανυφάκι στο γάμο των γονιών μου και... δεύτερη ξαδέρφη μου... Έγινε η Νονά μου!!!
Τρεισήμισι μήνες μετά την γέννηση μου...
Σαν και σήμερο...
3 του Νοέμβρη!
Τη μέρα που ο πολιούχος των Αγιων Παρασκιών γιόρταζε...
Και μαζί με την ανεύρεση των λειψάνων Του Αγίου, γιόρταζε και το αμπελοχώρι το Μεθυστή του...
Και πήρα το όνομα των Αγιασμένων των παππούδων, που δεν γνώρισα...
Του Ραπτάκη, που οι Γερμανοί σκοτώσανε άνανδρα το 1943, μαζί με τς άλλους 118 χωριανούς μου και του παππού μου του Κιοστεράκη... Του βρακοφώρου Άντρα, που η συμφόρεση είχε σκοτώσει νωρίς, αφήνοντας 13 κοπέλια χωρίς τη προστασία του...
Γεώργιος λοιπόν...
Μια μέρα σαν και σήμερο...
Η μέρα που πάντα, απ' οντε θυμούμαι τον κόσμο, με γιόρταζε η μάνα μου...
Όλα μαζί, σύμφωνα με τη Χριστιανική παράδοση...
Ονοματοδοσία =γενέθλια και τ' όνομα μου!!!
Παράδοση, που οφείλω να τιμήσω στη μνήμη εκείνων...
Ευχαριστώ...
Υ.Γ.: Το Δεκέμβριο τση ίδιας χρονιάς, η στραβή γιαγιά μου, αντάμωσε το βρακοφώρο παππού μου...
