Ο Δήμος Βιάννου είναι από τους πλεον όμορφους και γραφικούς της Κρήτης, διαθέτοντας όλα τα φόντα για να αγαπηθεί ακόμη περισσότερο από όλους
Το όμορφο γεωγραφικό του ανάγλυφο, οι εναλλαγές μέσα σε μικρη απόσταση η μία απο την άλλη, δημιουργούν αντιθέσεις και ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον. Μέσα σε αυτό περιλαμβάνονται και οι μικροί και μεγάλοι οικισμοί του, όπως είναι το Κεφαλοβρύσι.
Αυτό το χωριουδάκι και οι αναμνήσεις που έχει από εκεί, έρχονται στο επίκεντρο μέσα από τον κ. Νίκο Κικάκη που δημοσίευσε ένα όμορφο βίντεο, καθώς και ένα κείμενο, απόσπασμα του οποίου δημοσιεύει σήμερα το viannitika.gr
«Κεφαλόβρυσι... Στο χωριό που όταν ήμουνα μικρός η γιαγιά μου έλεγε παραμύθια για να κοιμηθούμε. Παραμύθια και ιστορίες, έμπνευση της γιαγιάς για να μας πάρει ο ύπνος και να μην κάνουμε φασαρία.
Στο χωριό με τους μεγάλους ξυλόφουρνους που μικρά παιδιά μας βάζανε μέσα για να μαζέψουμε το παξιμάδι
Στο χωριό που οι παιδικές αναμνήσεις είναι πάρα πολλες, κλεινω τα μάτια και τι να πρωτοθυμηθώ τα κουλουράκια της γιαγιάς, το χαμόγελο και ηρεμία στο πρόσωπο, τα κερασιά του παππού, η μεγάλη αγάπη προς τη γιαγιά και προς εμάς η αγάπη και το χαμόγελο των χωριανών. Αχ, όμορφα χρόνια παίζοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ στις τετάδες και στα δώματα των σπιτιών.
Δίπλα στο σπίτι του παππού μία γιγάντια Καρρά η καρυδιά που απο κι πηδουσαμε την Τετάδα του παππού και βρισκόμαστε δίπλα στη θεία Μαρία οπότε μας έβλεπε όλο και κάτι μας έδινε, είτε καρύδια, είτε αποξηραμένα σύκα να σπάσουμε κάτω στο δρόμο στον αμαξοτο να χαιρετίσουμε του σουλομαθειου τη Δέσποινα και τη Θεοδώρα που ήταν πάντα στη γωνία του δρόμου και απολάμβαναν τον ήλιο.
Απέναντι στα δύο καφενεία, ο Πολυχρόνης, η Μαρία και ο Γιώργος, από πάνω το καφενείο του Λεωνίδα με τη Βαγγελιώ να είναι πρόθυμη πάντα να σου πει το φλυτζάνι. Στη μεγάλη κατηφόρα του χωριού όπου εκεί έμαθα και ποδήλατο συναντούμε την Νίκη Τούλα απέναντι ρεμέτζο πάντα με το χαμόγελο.
Πιο κάτω το παγκάκι και από πάνω η βερικοκιά και η κερασιά της Θάλειας. στο παγκάκι ο κατσαμπροκος ο Κικακης ο Γιώργος με τη Μαρία τη γυναίκα του, ο Μάνθος, ο θείος μου ο Μανώλης. Απογευματάκι μετά τη δουλειά να κάθονται ώρες και να κουβεντιάζουν για ποδόσφαιρο.
Στη Μεσαδα του χωριού ο Παναγιανος με την γυναίκα του και αυτή πάντα με το χαμόγελο, όταν μας έβλεπαν να μας φιλέψουνε και να εισπράξουμε την αγάπη τους....ωχ..... Παραλίγο να ξεχάσω την ΚουντουροΜαρία. Τρελό γέλιο. Ποτέ δεν ξεχώριζε αν ήμουν ο Μανώλης ή ο Νίκος, το γέλιο της ξεχωριστό και ιδιαίτερο....(...)»
Από όλο το χωριό εισπράτταμε απεριόριστη αγάπη που φυσικά δεν ξεχνιέται με τίποτα»
